«Ο Δρόμος περνά από μέσα» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε Σκηνοθεσία Διαγόρα
Χρονόπουλου, στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»
Είχα παρακολουθήσει το έργο το 1990, όταν πρωτοπαίχτηκε από το θίασο της
Μαριέττας Ριάλδη. Σε έναν κομψό και πρωτοποριακό για την εποχή του χώρο,
στον 6ο όροφο ενός κτιρίου του Μετοχικού Ταμείου Στρατού επί της οδού
Σταδίου, δηλαδή πριν το «χάσει» το 2003, που τόσο της κόστισε.
Μετά από 24 σχεδόν χρόνια, ξανασυνάντησα την τσεχοφική ματιά του Καμπανέλλη
πάνω στην ανθρώπινη ψυχή και την ταξική πολιτιστική πάλη που γίνεται
διαρκώς και επαναλαμβάνεται με νέους όρους κάθε εποχή. Τελικά ένας
ελληνικός «Βυσσινόκηπος», δεν θα μπορούσε παρά να αφορά σε ένα νεοκλασικό
με αντίκες, που βρίσκεται ανάμεσα στη διελκυστίνδα της εμπορικής
εκμετάλλευσης ή της κατεδάφισης προς ανοικοδόμηση. Ενας ανταγωνισμός
ανάμεσα στον παλιό αριστοκράτη, θεματοφύλακα των παλιών αξιών, των σκιών
και των νεκρών και στο νέο κόσμο που αναρριχάται στην εξουσία. Ετσι θα
συγκρουστούν το πολιτιστικό κεφάλαιο με την έννοια που του δίνει η παλιά
αριστοκρατία, το πραγματικό οικονομικό κεφάλαιο που διαθέτουν οι νέοι
επιχειρηματίες και το ψυχικό κεφάλαιο που δρα σαν καταλύτης παίρνοντας τη
μορφή του έρωτα. Ταυτόχρονα η σύγκρουση περιλαμβάνει και τον «κληρονόμο»,
που με υποθηκευμένο το παρόν του, υποχρεώνεται να συμβιβαστεί με το νέο, το
νεόπλουτο ή όπως το σηματοδοτήσει κανείς. Και το ερώτημα παραμένει. Τελικά
σε ποιόν ανήκει η «ιστορία»; Η δύναμη του Καμπανέλλη έγκειται στη
δημιουργία δραματικών μορφών ολοκληρωμένων, δηλαδή χαρακτήρων εν δράσει και
όχι τόσο σε φιλοσοφικές αναπτύξεις.
Ο «δρόμος περνάει από μέσα» σε κερδίσει με τη συναισθηματική ατμόσφαιρα που
δημιουργεί και όχι από τους μονολόγους των ηρώων. Ο Διαγόρας Χρονόπουλος
απλά άγγιξε το μηχανισμό του έργου και τον έθεσε σε κίνηση αφήνοντας τον
Γιάννη Φέρτη να μας καθηλώσει με την δική του αριστοκρατική προσήνεια και
τη ζεστασιά των ματιών και της φωνής του. Δίπλα του η πάντα αδρή Αλίκη
Αλεξανδράκη, ο έντονα «ζωικός» Γιάννης Δρακόπουλος και η καλή Μαρίνα
Ασλάνογλου. Μάλλον ψυχρό και εξωτερικό το παίξιμο του Αλέξανδρου Πέρρου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ