«Ο εφιάλτης της ευτυχίας» της Γιουστίνε ντελ Κόρτε, σε Μετάφραση Γιώργου
Δεπάστα και Μαρίνας Μαντή και Σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά
Ενας πιανίστας – κομπέρ τραγουδάει το «Death is not the end” του Μπομπ
Ντύλαν και καλεί το κοινό ή κάποιο θίασο που κάνει πρόβα να τον
ακολουθήσουν. Στη σκηνή παρελάυνουν μια σειρά από γυναίκες και άνδρες,
αρχικά πρόσωπα παράταιρα, που πλησιάζουν και μας παρουσιάζουν με κάποιο
τρόπο τον εαυτόν τους και την ιστορία τους. Μια γυναίκα που γυρίζει από τα
ψώνια, δύο πολύ γριές γυναίκες, ένα κορίτσι που γυρίζει από σχολική
εκδρομή, ένα άλλο που ταξιδεύει χωρίς σκοπό με τον χαμένο πατέρα της, ένας
γιαπωνέζος, μια χαρούμενη γυναίκα και κάμποσοι άλλοι.
Ενας σκηνοθέτης παρεμβαίνει κάθε τόσο για να απορρίψει κάποιο κομπάρσο.
Και όλοι αυτοί στο τέλος θα συναντηθούν στην αίθουσα αναμονής ενός
ψυχίατρου(;) για να διαπιστώσουν την τρομακτική ομοιότητά τους.
Η αναζήτηση της χαμένης ευτυχίας, ως αναμονή ζωής, ως δικαίωμα που κάποιος
στέρησε, ο έρωτας ως κακοποίηση του θηλυκού και η σκωπτική επίκληση ενός
θεού που μόνο αυτός μπορεί να χαρίσει ελπίδα και απαντοχή στη φάρσα της
ζωής, αποτελούν τον καμβά του έργου της συγγραφέως με την μεξικάνικη
καταγωγή.
Σε μια εποχή που η έλλειψη ευτυχίας δεν αντιμετωπίζεται απλά ως φυσική
κατάσταση του ανθρώπινου όντος αλλά ως αποτυχία ζωής και η δυστυχία
απαγορεύεται, που η θλίψη κατηγορείται ως ασθένεια (κατάθλιψη) και
θεοποιείται η υστερική αναζήτηση μιας αέναης ευτυχίας, η συγγραφέας μοιαζει
να ενδιαφέρεται για μια στάση. Μια στιγμή σκέψης και τίποτε άλλο. Κι έτσι
το έργο δεν έχει ανατροπές ούτε κορυφώσεις.
Ενας εξαιρετικός θίασος (Θέμις Μπαζάκα, Στεφανία Γουλιώτη, Ολγα Δαμάνη,
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Κόρα Καρβούνη, Γιώργος Γλάστρας και άλλοι) στήριξε
την παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά, που σαν αντίληψη κάπου μου θύμισε τη
«ΦΡΟΥΤΟΜΥΓΑ» σε σκηνοθεσία Κριστόφ Μαρτάλερ, που είχαμε παρακολουθήσει στην
«Πειραιώς 260» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
ΑΘΗΝΑ 12-05-2009