«Ο ΖΗΤΙΑΝΟΣ» του Ανδρέα Καρκαβίτσα σε Διασκευή για το θέατρο Κικής Κουβαρά
και Σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη , στο Νέο Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου»
Η μεταφορά στη σκηνή λογοτεχνικών έργων και μάλιστα Ελλήνων λογοτεχνών του
τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αι., τείνει να αποτελέσει μια
ιδιαίτερη τάση στο θέατρό μας, έως και «σχολή» θα λέγαμε. Ισως δεν είναι
μόνο μια διέξοδος στην φτωχή σύγχρονη παραγωγή ελληνικού έργου αλλά και μια
ανάγκη υπαρξιακής αυτογνωσίας στους δύσκολους, μεταβατικούς ιστορικούς
χρόνους που ζούμε.
Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη διακονεί με συνέπεια το είδος, όχι μόνο στηριζόμενη
σε παλιά κείμενα, αλλά και εμπεδώνοντας μία δική της φόρμα που
χαρακτηρίζεται από την ατμόσφαιρα του ποιητικού θεάτρου , το σωματικό
θέατρο και τις εικαστικές σκηνικές δημιουργίες.
Από την περσινή «Εξοδο» λοιπόν με την ομάδα της την «Ανιμα», έβαλε φέτος
ένα μεγαλύτερο στοίχημα να μεταφέρει το μυθιστόρημα των τριακοσίων σελίδων
στη σκηνή, συνδέοντας τον ηθογραφισμό του έργου με τη δική της ποιητική
αντίληψη.
Μουσική ( Κώστας Νικολόπουλος), σκηνογραφικά στοιχεία (Δήμητρα Λιάκουρα),
μάσκες (Περικλής Πραβήτας), αφήγηση και μεταμορφισμός, κατόρθωσαν να μας
μεταφέρουν το έργο ως εικαστικό δρώμενο.
Ηταν φυσικά στιγμές που κοντράρονταν ο ρεαλισμός του «Ζητιάνου (τράβηξε
σθεναρά το κάρο ο Λεωνίδας Κακούρης) με τη μεταφυσική πνοή των γυναικών
(Κατερίνα Μπιλάλη, Μαρία Καρακίτσου, Γιώτα Τσιότσκα), που στο μεταίχμιο
ζωής και θανάτου αφηγούνται τη τραγική ιστορία ενός χωριού και των ανθρώπων
του που θα γίνουν υποχείρια ενός δαιμόνιου επαγγελματία επαίτη.
Παρακολουθώντας το έργο είχα την αίσθηση ότι έβλεπα την «Οπερα της
πεντάρας» του Μπρεχτ χωρίς την πολιτική της οικονομία. Τα ίδια γεγονότα σε
προκαπιταλιστικές, σχεδόν μεσαιωνικές κοινωνικές συνθήκες. Ητοι στο πλαίσιο
του αγροτικού κοινοτισμού που επικρατούσαν στη Θεσσαλία την εποχή της
προσάρτησής της με την Ελλάδα.
Συγκλονιστικό κείμενο που η παράσταση με λιτά μέσα, ήχους και
αυτοσχεδιασμούς, μέσα από την οπτική των γυναικών, μετέφερε την εικόνα του
βάλτου που ο ισχυρός έχει πάντα την εξουσία, ενώ οι δεισιδαιμονίες και η
πατριαρχική δομή εξαθλιώνουν πρώτα τις γυναίκες και τα παιδιά.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ