«Ο Κήπος», μια παράσταση σε σκηνοθεσία του Leonardo Moreira, από την
νεανική βραζιλιάνικη θεατρική ομάδα Hiato, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών,
στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Transitions 2: Latin America
Aπό τον τσεχοφικό «Βυσσινόκηπο» του τέλους του 19ου αι., στον βραζιλιάνικο
«Κήπο» του 21 αι., θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος αυτού του βιωματικού
έργου ή περφόρμανς, που μας μιλά για την επιλεκτική μνήμη, για την ανάγκη
του κενού ή της ανάσας (άλλωστε παύση ή ανάσα σημαίνει και το όνομα της
ομάδας), για την επινοημένη οικογενειακή ιστορία ή μάλλον των εκδοχών της,
που μας επιτρέπει να επιβιώνουμε, να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές και την
εξέλιξη της ζωής, μαζί με κείνα τα μικροαντικείμενα που σηματοδοτούσαν την
«ζωή άλλοτε », μιας κι αυτά επιζούν σ’ αντίθεση με τους ιδιοκτήτες τους. Το
πρόβλημα αφορά περισσότερο τα συναισθήματα, αυτά που κουβαλούν οι επιζώντες
μετά την απώλεια. Πώς να τα ταιριάξεις με την νέα κατάσταση ή την
καινούργια συνθήκη ζωής. Πάντως σε αντίθεση με τους ήρωες του Τσέχωφ, τους
αριστοκράτες που δεν βρίσκουν ρόλο και μια θέση στις καινούργιες κοινωνικές
συνθήκες, οι άνθρωποι του 21ου αι., μοιάζουν να τα καταφέρνουν καλύτερα.
Εστω και με αβαρίες, έστω και με την κατασκευασμένη μνήμη , είναι
αποφασισμένοι να προχωρήσουν.
Μέσα σε ένα εμπνευσμένο σκηνικό όπου οι κούτες της μετακόμισης ορίζουν τους
τρεις παράλληλους χώρους δράσης και εμπεριέχουν τα μικροπραγματάκια της
μνήμης, τα «ενθύμια» των προγόνων ή της αλλοτικής «ευτυχίας», οι
εξαιρετικοί ηθοποιοί της ομάδας, έφτιαξαν έναν θεατρικό χώρο που εμπεριείχε
τους θεατές, καλώντας τους να αναμετρηθούν με τις δικές τους απώλειες, τις
δικές τους καταχωνιασμένες αναμνήσεις. Εξαιρετική δουλειά από το Σάο Πάολο
της Βραζιλίας που εκμηδένισε την χωρική απόσταση.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ