«Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ» του Τέρενς Ράττιγκαν
Στο Θέατρο «Δημήτρης Χορν»,
Σε μετάφραση και σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή
Προφανώς το ξεχασμένο για τέσσερις δεκαετίες έργο του Ράττιγκαν, ανακάλυψε
ο Σταμάτης Φασουλής μετά την πρόσφατη πετυχημένη αναβίωσή του από την Μαρία
Εϊτκεν στο θέατρο Duchess του Λονδίνου. Τα δράματα του Ράνττιγκαν είχαν
εξοβελισθεί ως παλιομοδίτικα από τις σκηνές, μετά την εμφάνιση των
«Οργισμένων νιάτων» του Οσμπορν.
Βεβαίως το έργο διαθέτει δεξιοτεχνία στη δομή και την τεχνική του, αλλά ο
προφανής «ρεαλισμός» του είναι μάλλον ανεπαρκής στην αποτύπωση των
σύγχρονων συγκρούσεων τόσο των κοινωνικών, όσο και των ανθρώπινων σχέσεων.
Βέβαια για τη δεκαετία του 1960, ίσως να ήταν σοκαριστικό το θέμα του που
αφορά στις οικονομικές απάτες του μεγάλου κεφαλαίου και του ηθικού του
ξεπεσμού, αλλά σήμερα όλα αυτά είναι πολύ γνωστά για να προκαλέσουν τη
συγκίνηση.
Το βάρος λοιπόν πέφτει στη σκηνοθεσία και κυρίως στην ερμηνεία του ρόλου
του Γκρέγκορ Αντονέσκου, του μακιαβελλικού χρεωκοπημένου χρηματιστή που
πριν καταρρεύσει οριστικά, δίνει μια τελευταία παράσταση για τον εαυτόν
του, τον στενό του περίγυρο και κυρίως το γιό του που είχε ήδη ξεπουλήσει.
Ο Σταμάτης Φασουλής κράτησε το ρόλο για τον εαυτό του. Ως μεταφραστής είχε
δώσει ήδη το στίγμα. Στην προσπάθειά του να ζωντανέψει το έργο με το
χιούμορ του και τον αυτοσαρκασμό, του προσέδωσε ήθος φαρσοκωμωδίας και ο
ίδιος δεν κατάφερε να ξεπεράσει την επιθεωρησιακή τυποποίηση στην ερμηνεία
του. Γοητευτικός πάντα και λαμπερός στη σκηνή, μας παρέσυρε να γελάμε για
λάθος λόγους, σε μια παράσταση που γενικά ήταν μέτρια και από τους
συντελεστές ξεχώρισε μόνο η Μάντυ Λάμπου στο ρόλο της Φλόρενς Αντονέσκου.
Τα τελευταία χρόνια χαίρομαι το Φασουλή στις συνεντεύξεις του. Εχει
κατακτήσει μία σοφία τσαρουχικού τύπου που με συγκλονίζει. Μακάρι αυτό να
εύρισκε την αντανάκλασή του και στην παρουσία του στη σκηνή.
ΑΘΗΝΑ 3-3-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ