«Ο ΟΡΦΑΝΟΣ ΤΟΥ ΖΑΟ» του Ζιν Ζουν Ζιανγκ , σε Δραματουργικη επεξεργασία,
Μετάφραση – Σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, από το Θέατρο του Νότου στο
«Αμόρε».
Ένα «εξωτικό» έργο του 13ου αιώνα που αντιπροσωπεύει την θεατρική τέχνη
της δυναστείας Γιουάν , όταν η Κίνα ήταν υπό την κυριαρχία των Μογγόλων και
το θέατρο απολάμβανε μια πρωτοφανή ελευθερία, πήρε τη θέση του στο
εναλλασσόμενο ρεπερτόριο του Θεάτρου του Νότου.
Αυτό το τόσο παλιό κείμενο είναι το μοναδικό που επηρέασε το ευρωπαϊκό
θέατρο και αυτό το οφείλουμε κυρίως στο Βολταίρο που το ανέβασε στο Παρίσι
το 18ο αιώνα.
Το αφηγηματικό αυτό παραμύθι κινείται γύρω από την δημοφιλή ιστορία της
οικογένειας Ζαο που τροφοδοτεί τη λογοτεχνία, όπως τα θέματα από τα ομηρικά
έπη τροφοδότησαν την αρχαία τραγωδία. Είναι δε καταπληκτικό ότι βρίσκουμε
εκεί και μοτίβα που συναντάμε στην Καινή Διαθήκη. Γιατί τελικά η ιστορία
του κόσμου είναι μία και η μυθολογία του επίσης.
Στην ουσία είναι μια αιμοδιψής ιστορία εκδίκησης (αλλά συνώνυμης της
απονομής δικαιοσύνης) και των ανθρώπινων αξιών που δοκιμάζονται. Η φιλία,
η θυσία, η ευγνωμοσύνη, η κοινή λογική. Αλλά κυρίως αντανακλά την κινέζικη
φιλισοφική σκέψη γύρω από την αντιμετώπιση του θανάτου. Όπως λένε οι
Κινέζοι «βλέπουν το θάνατο ως ταξίδι προς το σπίτι».
Η παράσταση είναι ενδιαφέρουσα, ο Μοσχόπουλος την κίνησε μαλακά,
μινιμαλιστικά, χρησιμοποιώντας ως σκηνικά στοιχεία τα κινέζικα συμβολικά
ιδεογράμματα . Οι ηθοποιοί ακολούθησαν το φορμαλισμό ενός υπαινικτικού
κινέζικου τελετουργικού, αφηγούμενοι το παραμύθι της αιώνιας αντίστασης
προς τους τυράννους.
Προσεγμένη η εμφάνιση όλων των ηθοποιών, εντοπίζοντας ιδιαίτερα την
λεπτουργική ερμηνεία του Νίκου Χατζόπουλου και την υποκριτική ευλυγισία του
Χρήστου Λούλη.
ΑΘΗΝΑ 16-2-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ