Αυγούστου Στρίντμπεργκ «Ο χορός του θανάτου» σε μετάφραση Μίνωα Βολανάκη
και σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου, στο «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας»
Οπως έχει γράψει ο Τάσος Λιγνάδης, στον Στρίντμπεργκ το τραγικό στοιχείο
έγκειται στη βυθομέτρηση του ποιητικού λόγου που αναπαριστά το ήθος και τη
διάνοια της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο μκεγάλος Σουηδός συγγραφέας με τα έργα
του έχει προαναγγείλει όλα τα μετέπειτα φιλοσοφικά θεατρικά ρεύματα που
ακολούθησαν και σφράγισαν τον 20ο αιώνα. Τον νατουραλισμό, την ψυχανάλυση,
τον εξπρεσσιονισμό, τον υπερρεαλισμό , το θέατρο του παραλόγου.
Σκιαγραφεί με δυο λόγια την «οδύνη» του σύγχρονου ανθρώπου, την «απελπισία»
της ύπαρξης που αρνείται τη ζεστή φωλιά του ντοστογιεφσκικού ορθόδοξου
θεού, που βρίσκεται πολύ μακριά από την αρχαιοελληνική τραγική προσέγγιση
της κάθαρσης, και ταυτόχρονα αδιαφορεί για την ιστορικότητα της παρουσίας
του.
Ο «χορός του θανάτου», ή ο χορός ενός κολασμένου γάμου, όπου το ζευγάρι
μοιράζεται εξ ίσου την ενοχή και την οδύνη, όπου ο συνδεκτικός ιστός είναι
το μίσος, συναίσθημα πιο δυνατό από την αγάπη, δεν είναι τίποτε άλλο από
την απεγνωσμένη προσπάθεια του συγγραφέα να μιλήσει για την αδυναμία
συνεύρεσης, την αδυναμία να υπάρξουμε με τον άλλον, αλλά ταυτόχρονα και
χωρίς αυτόν.
Ο Νίκος Χατζόπουλος αφήρεσε τα δεύτερα πρόσωπα του έργου και επικεντρώθηκε
στη μάχη μέχρις εσχάτων του ζεύγους, με την παρεμβολή του αναγκαίου τρίτου.
Σκηνοθέτησε την αποπνικτική ατμόσφαιρα απειλής, σύγκρουσης, έντασης και
δηλητηριώδους συνάφειας, μέσα από τις προσεγμένες ερμηνείες των ηθοποιών.
Ο Γιάννης Βόγλης υπήρξε ένας αξιομνημόνευτος Εντγκαρ. Αδρός, στο όριο της
ακατέργαστης βαναυσότητας και της ευφυούς μνησικακίας. Η Μπέττυ Αρβανίτη
δημιούργησε μια παγωμένη Αλίς σε εγρήγορση, ενώ ο Μάνος Βακούσης μας έπεισε
στο ρόλο του Κουρτ, τον χειραγωγούμενο φίλο του απελπισμένου ζεύγους.
ΑΘΗΝΑ 26-3-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ