«ΠΕΔΙΟ ΒΟΛΗΣ» ( ΑΓΡΙΟΠΑΠΙΕΣ), στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου
Οι influx –artist collective ( ήτοι οι Κορίνα Βασιλειάδου και Χάρης
Πεχλιβανίδης),
σε δραματουργική επεξεργασία του έργου «Αγριόπαπια» του Ιψεν από τον
Πρόδρομο Τσινικόρη
όπως σημειώνουν οι ίδιοι, φιλοδοξούν με τη νέα τους παράσταση να
διερευνήσουν τι κρύβεται πίσω από την έννοια της ταυτότητας, της υιοθέτησης
και της ερμηνείας «ρόλων» τόσο στο θέατρο όσο και στην καθημερινή ζωή.
Το έργο αυτό καθ εαυτό θεωρείται από τα ισχυρότερα και πιο προσωπικά
δράματα του Νορβηγού συγγραφέα που παράλληλα με τον φαινομενικό του
ρεαλισμό, εισάγει και τον συμβολισμό. Η ψυχική διάλυση μιας οικογένειας
δομημένη πάνω «στα ζωτικά ψεύδη» που συμβολίζεται στη σακατεμένη
αγριόπαπια, τη φυλαγμένη στη σοφίτα του σπιτιού, όπως όλα τα ένοχα μυστικά
κρύβονται στο υποσυνείδητο του ατόμου, αυτoύ του «homus economicous” του
αναπτυγμένου καπιταλισμού.
Η οικογένεια διαλύεται με τον ερχομό εκείνου του ιψενικού τύπου, του
ιδεαλιστή που φέρνει τα πρόσωπα αντιμέτωπα με την αλήθεια.
Η παράσταση των influx –artist collective παρεμβαίνει και εκτός από τα
αφηγηματικά στοιχεία που εισάγει, αλλάζει το τέλος, όπως ο Γερμανός
Οστερμάιερ στη Νόρα, τοποθετώντας στο χέρι της νέας γενιάς , ήτοι της
μικρής Εντβιγκ Εκνταλ ένα όπλο με το οποίο θα σκοτώσει τόσο την οικογένειά
της όσο και τον αγγελιαφόρο της αλήθειας, αφού εκτός όλων των άλλων δεν
υπάρχει καν αγριόπαπια. Σαν άλλος θηλυκός Οιδίποδας θα τυφλωθεί (όπως και ο
πραγματικός της πατέρας) τη στιγμή που θα αντικρύσει την αλήθεια. Αυτή ήταν
και πιο αληθινή θεατρική στιγμή με την υπέροχη Ειρήνη Κυριακού.
Στο έργο πρωταγωνιστεί και ένα ιδιότυπο χαλί που κρύβει τους ήρωες, ή
μεταμορφώνεται σε ένα αιχμηρό δάπεδο ή γκρεμνώδη πραγματικότητα.
Εκείνο όμως που έμεινε δραματουργικά και αισθητικά ξεκρέμαστο ήταν η
ερμηνεία των ανδρικών ρόλων (πατεράδες και παππούς) από γυναίκες, παρόλες
τις καλές ερμηνείες της Ανθής Ευστρατιάδου (Γιάλμαρ) και Κλέας Σαμαντά.
Πολλές φορές τα νεωτεριστικά στοιχεία έμεναν ξένα ή εξωτερικά ενώ όσο η
παράσταση προσέγγιζε τον πυρήνα του πρωτότυπου έργου έβρισκε τη φόρμα και
προκαλούσε τη συγκίνησή μας.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ