«Πλάτες μέσα στα σκουπίδια» του Κίμωνα Ρηγόπουλου, σε Σκηνοθεσία του ιδίου,
στον Πολιτιστικό Χώρο «Αλεξάνδρεια»
«Ποιανού είναι αυτή η πλάτη μέσα στα σκουπίδια»;
Στην αρχή αποστρέφαμε το βλέμμα. Αφορούσε τους κολασμένους της γης, τους
μαύρους, τους «σκούρους», άντε και κάποιους περιθωριακούς. Αργότερα τους
δίναμε κάτι, βαπτίζοντας την ένοχη ελεημοσύνη, κοινωνική αλληλεγγύη. Στο
τέλος οι φιγούρες τους βάραιναν την αισθητική μας, βρώμιζαν τους δρόμους,
τα πεζοδρόμια, τον αέρα μας. Τι είχε συμβεί;
Μα απλώς αντανακλούσαν την εικόνα μας, συμβολικά ή και πραγματικά.
Καθρέφτιζαν ίσως το παρόν αλλά περισσότερο το μέλλον μας. Κάποιοι άρχιζαν
να σπάνε τους καθρέφτες αντί να προσπαθήσουν να ξεπλύνουν με καθαρό νερό το
πρόσωπό τους. Ο κοινωνικός αποκλεισμός απειλεί όλη την κοινωνία. Το λένε
κρίση και δεν αποτελεί πια ένα «θέμα συζήτησης», έχει αποκτήσει
«υλικότητα», « σώμα», την ακουμπάς, την ψηλαφίζεις, αφορά εσένα προσωπικά,
βρίσκεσαι στην δίνη της. Ένα μαρτύριο που ίσως δεν αποτελεί «μία
παρένθεση», αλλά συνθήκη μόνιμης ζωής. Η συνείδηση, λένε οι κοινωνικοί
ψυχολόγοι, ακολουθεί τις αλλαγές της υλικής πραγματικότητας, αλλά πάντα
ετεροχρονισμένα, με καθυστέρηση δηλαδή. Το παρελθόν, οι συνήθειες, οι
απόψεις, λειτουργούν ακόμα στο αλλαγμένο παρόν, με τη δύναμη της αδράνειας.
Ταυτόχρονα αρχίζουν και οι πρώτες ρωγμές αυτής της αλλοτριωμένης
συνείδησης. Όταν οι ρωγμές γίνουν χαντάκια και γκρεμοί και οι ξερές κοίτες
γεμίσουν νερό, τότε ο άνθρωπος ανασυνθέτει τον σμπαραλιασμένο κόσμο του σε
νέες βάσεις. Τότε αρχίζει να σκέφτεται, να κατανοεί και να δημιουργεί. Και
μόνον τότε μπορεί να ελπίζει ότι η φορά των πραγμάτων μπορεί να ανακοπεί.
Μόνο τότε μπορεί να ελπίζει σε έναν αξιοβίωτο κόσμο.
Ο Κίμωνας Ρηγόπουλος μας εξέπληξε με αυτό το σύγχρονο, πρωτότυπο, ευφυές
και ταυτόχρονα τρυφερό του κείμενο που μιλάει για όλα τα παραπάνω. Και
κυρίως για τον φόβο μέσα στην πόλη της κρίσης. Έναν φόβο που όμως αποδομεί,
με το να μεταφέρει μεγεθυμένες όλες τις εκφάνσεις του επί σκηνής. Με το να
καρναβαλίζει τα συμπτώματά του πάνω μας.
Με 25 μικρά κείμενα – εικόνες που άλλοτε θύμιζαν μικρές μπρεχτικές
ιστορίες και άλλοτε επιθεωρησιακά διαμαντάκια, έστησε μπροστά μας εκείνον
τον καθρέφτη που προανέφερα. Επικαλούμενος εκείνη την παλιά, ξεχασμένη
στους καιρούς της αστικής χειραγώγισης, προσωπική αξιοπρέπεια, μας κάλεσε
να «δούμε πως ο βασιλιάς είναι γυμνός αλλά περιφέρεται ακόμα ημιθανής με τα
ρούχα του δικού μας πανικού και των ασυγχώρητων δισταγμών μας».
Μέσα στον πανέμορφο καινούργιο πολιτιστικό χώρο «Αλεξάνδρεια» που έστησε με
προσωπική θυσία ο Βασίλης Βλάχος (ελπίζουμε να μη δίνουμε ιδέες στον κ.
Καμίνη), εκεί στην πλατεία Αμερικής, κόντρα στο ρατσιστικό μίσος των
Χρυσαυγητών που πλανάται γύρω από τα ωραία εναπομείναντα νεοκλασικά, πήραμε
μια ανάσα.
Σκέτη απόλαυση όλοι οι άξιοι ηθοποιοί, Ελενα Αρβανίτη, Βασίλης Βλάχος,
Χρήστος Ευθυμίου, Γιώργος Μωρόγιαννης, Τζένη Σκαρλάτου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ