«Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Εdward Albee στο Θέατρο
Μεταξουργείο σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά.
«Ποιος φοβάται τη ζωή χωρίς φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις». Αυτό είναι το
βαθύτερο νόημα που έδωσε ο ίδιος ο συγγραφές στο έργο του. Εργο που από το
1962 που πρωτοανέβηκε σε μια καχύποπτη Αμερική που ποτέ ουσιαστικά δεν το
αποδέχθηκε, μετράει συνεχείς παραστάσεις, συνεχείς αναγνώσεις. Ετσι αυτό το
έργο προκαλεί διαρκώς πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες .
Τη δεκαετία του 1980 το έργο σημάδευσε με την ερμηνεία της η Τζένη Καρέζη
στο ρόλο της Μάρθας κάτω από την καθοδήγηση του δάσκαλου Ζυλ Ντασσέν.
Εκείνο όμως που έμεινε δια παντός είναι η μετάφραση που έκανε η ίδια με
τον Σταμάτη Φασουλή. Η ελληνική μεταγραφή φέρει τη γλώσσα της Τζένης, τον
ήχο της φωνής της, τις αντιδράσεις της, την ερμηνεία της.
Αυτή η μετάφραση όπου ξαναχρησιμοποιήθηκε δημιούργησε σε όλους όσοι είχαμε
παρακολουθήσει εκείνη την παραγωγή, το δυσάρεστο συναίσθημα του διχασμού.
Νομίζαμε ότι η πρωταγωνίστρια μιλούσε με τη φωνή μιας άλλης.
Αυτό κυρίως έπαθε και η Αννα Βαγενά, στην κατά τα άλλα καλή ερμηνεία της.
Ο Γιώργος Νινιός «μπήκε» στο ρόλο του Τζώρτζ με περισσότερο δικά του υλικά
και έπεισε .
Γενικά όμως από τη μια η σκηνοθεσία της νεαρής Ελένης Μποζά που στάθηκε
στα εξωτερικά χαρακτηριστικά της σύγκρουσης και δεν βοήθησε αποτελεσματικά
τους νεαρούς κυρίως ηθοποιούς (Γιασεμή Κηλαϊδόνη και Γιώργο Χρυσοστόμου),
από την άλλη ο σκηνικός χώρος και τα κοστούμια που παρέπεμπαν σε μια
μίζερη κοινωνική εικόνα των ηρώων , η παράσταση δεν πρόσθεσε τίποτα στην
ερμηνεία του καλασσικού πια κειμένου.
ΑΘΗΝΑ 22-1-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ