«ΠΟΙΟΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ», μία μουσικοθεατρική παράσταση με θέμα τη ζωή και το
έργο του Μίκη Θεοδωράκη, σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία του
Θέμη Μουμουλίδη, στο θέατρο BADMINTON
Πώς να χωρέσει η ιστορία της Ελλάδας από την καταστροφή της Σμύρνης το
1922, την ιταλογερμανική κατοχή, την Αντίσταση και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, τον
Εμφύλιο, τους δημοκρατικούς αγώνες της δεκαετίας του 1960, τη δολοφονία του
Λαμπράκη και την πολιτιστική επανάσταση των Λαμπράκηδων, το Σωτήρη
Πέτρουλα, την αντίσταση κατά της χούντας, έστω και τα πρώτα χρόνια της
μεταπολίτευσης, σε τρεις ώρες;
Το έργο του Μίκη Θεοδωράκη αποτελεί με έναν τρόπο, το μουσικό σάουντρακ
όλης της μεταπολεμικής ελληνικής ιστορίας.
Όταν οι μεγαλύτεροι ποιητές της χώρας «βάζουν τα λόγια» και οι δύο
εμβληματικοί συνθέτες (Χατζηδάκις-Θεοδωράκης), «βάζουν τη μουσική», μπορεί
μια φορά στα χίλια χρόνια, η ιστορία μιας χώρας και ενός λαού, να
μετουσιωθεί σε ποίηση και να ταξιδέψει τον κόσμο όλο. Και να γίνει σεβαστή.
Ισως γι αυτό σήμερα, από την έλλειψη ακριβώς αυτή, να νιώθει ο λαός
αμήχανος και ζαλισμένος για αυτό που του συνέβη. Γιατί κανένας δεν ανέλαβε
μια ποιητική αφήγηση που να τον ανυψώνει.
Ο Μουμουλίδης εξειδικεύεται στα μεγάλα μουσικοθεατρικά αφηγήματα. Πριν 13
χρόνια είχε και πάλι αποπειραθεί να αφηγηθεί τη ζωή του συνθέτη στη σκηνή
(σε κείμενο της Κάκιας Ιγερινού και τον Μπέζο στο ρόλο του Θεοδωράκη).
Αυτή τη φορά προσπάθησε να δώσει μια συνολική εικόνα της ζωής και του έργου
του σε συνεργασία του ίδιου του συνθέτη, αναδεικνύοντας τον «άνθρωπο-
συνθέτη-πολίτη».
Το πιο ενδιαφέρον σημείο ήταν η αναπαράσταση των παιδικών του χρόνων και οι
σχέσεις του με τους γονείς και τον αδελφό του, τον δημοσιογράφο και ποιητή
Γιάννη Θεοδωράκη, καθώς και με τη σύζυγό του Μυρτώ (Ελ. Μουτάφη).
Εδώ η συγκινητική παρουσία του Γρηγόρη Βαλτινού στο ρόλο του Πατέρα –
Αφηγητή, μετέφερε όλη τη ζεστασιά που η οικογένεια περιέβαλε το ταλαντούχο
παιδί της καθώς και η θαυμάσια ερμηνεία της Φιλαρέτης Κομνηνού στο ρόλο της
μάνας.
Βρήκα ενδιαφέρουσα την ιδέα να ενσαρκώσει ο Αρης Λεμπεσόπουλος τον ώριμο
Θεοδωράκη, ένας ηθοποιός εσωτερικός, αντι-επικός που φαινομενικά έρχεται σε
αντίθεση με τον πληθωρικό Μίκη. Γιατί δεν «έπαιξε» τον Θεοδωράκη, αλλά
μάλλον μας αφηγήθηκε την εσωτερική του διαδρομή.
Αντίθετα τα θεατρικά στιγμιότυπα με τον Ελύτη και το Σεφέρη δεν με έπεισαν,
καλύτερα να είχε επιλεγεί μια αφαιρετική σκηνική αναπαράσταση.
Ωραίες οι δραματοποιημένες σκηνές που βασίστηκαν στις χορογραφίες αλλά
φυσικά το εξεγερτικό κομμάτι στηριζόταν στα υπέροχα τραγούδια
Κώστας Μακεδόνας, Κώστας Θωμαϊδης, Γιώτα Νέγκα, Αννα Λινάρδου, Γιάννης
Μαθές.
Παρά τα ιστορικά και μουσικά κενά (η αφήγηση ουσιαστικά τελειώνει με την
χούντα), η παράσταση επιβεβαίωσε τον Μύθο και ο μύθος την Ιστορία.