«ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!» της Λίζας Κρον, σε Μετάφραση Αννίτας Δεκαβάλλα και Σκηνοθεσία
Τάκη Βουτέρη, στο «ΘΕΑΤΡΟ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ»
H Λίζα Κρον εξειδικεύεται στα αυτοβιογραφικά θεατρικά έργα. Με υλικό τη ζωή
των γονιών της και τις σχέσεις τους μαζί τους, προσπαθεί να ανιχνεύσει την
ταυτότητά της, να ενηλικιωθεί. Στο προηγούμενο βραβευμένο έργο της «Γύρος
Δυόμισι λεπτά», κεντρικός πυρήνας ήταν ο πατέρας της και στο «Πολύ καλά»,
οι σχέσεις με τη μητέρα της. Μέσα από την αφήγηση της δικής της ιστορίας
(η μητέρα της υπήρξε τη δεκαετλια του ‘60 ακτιβίστρια και είχε ιδρύσει το
Σύλλογο Δυτικών Συνοικιών, με στόχο την ειρηνική συνύπαρξη όλων των
εθνοτήτων που μοιράζοντραν την ίδια γειτονιά), ανιχνεύει αυτήν την δύσκολη
σχέση της κόρης με την μητέρα, σχέση εξάρτησης και αγαπόμισους, σχέσης
απόρριψης και αποδοχής.
Χρησιμοποιώντας χαλαρά τα θεατρικά μέσα, δημιουργώντας επί σκηνής σχέσεις
μεταξύ των ηθοποιών και των ρόλων τους, παίζοντας με την πραγματικότητα των
χαρακτήρων και την πραγματικότητα της σκηνής, αφήνοντας να εισβάλλει ο
πραγματικός χρόνος και να ταυτισθεί με τον θεατρικό, καλεί το θεατή να
ακολουθήσει τη ροή της μνήμης της και τα παιγνίδια του νού.
Τρυφερή κομμεντί με χιούμορ και έντονη μια ανθρωπιστική προσέγγιση των
κοινωνικών θεμάτων (ρατσισμός, διαφορετικό κλπ), αρχίζει με το ερώτημα τι
είναι υγεία και τι ασθένεια, για να καταλήξει στην αποδοχή της
πολυπλοκότητατας της αιώνιας αλήθειας.
Στηριγμένη η παράσταση στη χημεία της Αννίτας Δεκαβάλλα (κόρη) με την Ελένη
Γερασιμίδου (μάνα), λειτουργεί αποτελεσματικά.
Όμως το ίδιο το κείμενο κατά τη γνώμη μου αντιμετωπίζει τα θέματα που θίγει
με πολύ politically corect τρόπο, πολύ αμερικάνικο, πολύ ανώδυνο. Σπάνια οι
συγκρούσεις μάνας – κόρης στην πραγματική ζωή λύνονται με μια μόνη συνεδρία
στον ψυχαναλυτή, ή στο θεατρικό σανίδι.