«ΠΟΥΘΕΝΑ» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, στο Εθνικό Θέατρο
Μετά από πολλά χρόνια εργασιών, παραδόθηκε στο κοινό το ανακαινισμένο
κτήριο του Εθνικού Θεάτρου, το κτήριο του «Τσίλλερ και εγκαινιάστηκε με
μόνον απόντα αυτόν που έβαλε μπροστά τη μηχανή, δηλαδή τον αξέχαστο Νίκο
Κούρκουλο.
Γι αυτά τα εγκαίνια ανατέθηκε στο Δημήτρη Παπαϊωάννου η δημιουργία μιας
παράστασης που με κάποιον τρόπο θα σχετιζόταν με την ιδέα της σκηνικής
δράσης.
Κι αυτός έφτιαξε ένα έργο για τον χώρο της θεατρικής σκηνής, έναν χώρο –
μηχανή, έναν μη τόπο που περιμένει τον μελλοντικό του προσδιορισμό,
χρησιμοποιώντας απογυμνωμένους τους μηχανισμούς της ( μεταλλικές σκαλωσιές
που άλλαζαν μορφή και σχήματα), αξιοποιώντας όλα τα προσφερόμενα, ήχο, φως,
κίνηση, το κινούμενο δάπεδο, τον τεράστιο καθρέφτη με τα ελάσματα που
επέτρεπαν την αντανάκλαση της κίνησης με τη ρευστότητα που η ίδια απαιτεί,
για να μας μεταφέρει τελικά στο αρχικό χάος με τα αδόμητα υλικά και την
αγωνία του ανθρώπου να το τιθασεύσει, να του δώσει σχήμα και νόημα, να
γίνει δηλαδή ο δημιουργός του κόσμου του.
Και αυτό θα συμβεί μόνον όταν συναντηθεί με τους άλλους ανθρώπους, δεθεί
μαζί τους σε μια σωματική αλυσίδα που θα γεννήσει τον έρωτα. Τέλος ένα
πλήθος ανθρώπων εισβάλλει στη σκηνή, είναι το επόμενο κοινό που θα πάρει τη
θέση του στην πλατεία του θεάτρου για να παρακολουθήει την επόμενη
παράσταση.
Με τη γνώση του ρυθμού, την άψογη τεχνική του, την ψυχρή ηλεκτρονική
μουσική του Cοti, και τη συνεργασία του Ζάφου Ξαγοράρη (δημιουργία του
χώρου) και του Αλέκου Γιάνναρου (φωτισμοί), ο Παπαϊωάννου έχοντας
επιβεβαιώσει το δικό του μύθο, μαζί με τους 26 χορευτές του, μας κάλεσαν σε
ένα υπαρξιακό ταξείδι, μελαγχολικό αλλά εν τέλει συγκινητικό, όπως άλλωστε
είναι και η πορεία προς τη δημιουργία.