Σα σε διάλογο με την αισθητική προσέγγιση του Δημήτρη Καρατζά, ο Εκτορας
Λυγίζος μας παρουσίασε το επόμενο ακριβώς Σαββάτο 12 Ιουλίου, την δική του
εκδοχή πάνω στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου, με βάση την οποία – κατά
το πρόγραμμα «επιλέγει τη διάχυση της «χορικότητας» σε όλο το σώμα του
κειμένου, επιχειρεί να συνδιαλλαγεί με την υβριδικότητα του είδους και μέσω
αυτής, να εξερευνήσει το θέμα της συντροφικότητας. Μια ιστορία εν τέλει
ενηλικίωσης και αυτογνωσίας για όλα τα πρόσωπα».
Υλοποιώντας σκηνικά, όσο ήταν δυνατόν, την παραπάνω ιδέα του,
παρακολουθήσαμε μία ομάδα σχολιαρόπαιδων με στολές κάποιου κολλεγίου
προηγούμενων δεκαετιών, που διάβαζαν ή μας αφηγούνταν την ιστορία αυτού
του παράξενου ήρωα, κινούμενοι επάνω ή γύρω από ένα τεράστιο ξύλινο τοτέμ
που προσομοίαζε με τον πιθανό ήρωα Προμηθέα, τον οποίον καλούσαν διαρκώς,
σαν να έψαχναν το νόημά του.
Ο Λυγίζος εξοβέλισε την Ορχηση και έσπασε όλους τους ρόλους στα δύο (και
του χορού των Ωκεανίδων και της Ιούς) ακόμα και του Προμηθέα, του οποίου
υποτίθεται την θηλυκή πλευρά ερμήνευε η Στεφανία Γουλιώτη και την αρσενική
ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Ετσι δύο μορφές μαζί ή εναλλάξ εκφωνούσαν το λόγο
όλων των προσώπων και των θνητών και των θεών, εν είδει καθρέπτη ή του
άλλου μισού του εαυτού μας κλπ
Αυτό το σκηνοθετικό εύρημα οδήγησε στην πολυδιάσπαση και την ιδεολογική –
νοηματική Βαβέλ που αποδυνάμωνε την ουσία του έργου, χωρίς να αφηγείται με
στοιχειώδη ευκρίνεια κάτι άλλο.
Όμως ο «Προμηθέας Δεσμώτης» είναι το μόνο σωζόμενο δράμα μιας τριλογίας που
έχει ως θέμα της τη σύγκρουση ανάμεσα στο Δία και στον Προμηθέα, για την
τύχη του ανθρώπινου γένους. Είναι η τραγωδία της επονείδιστης γνώσης, είναι
τρόπος που ο Αισχύλος διδάσκει την χειραφετική διαδικασία της εξέλιξης του
ανθρώπινου πολιτισμού, μέσα από αρχαιτυπικούς μύθους, δεν είναι υπαρξιακό
δράμα και ο Άλλος με την έννοια του Σαρτρ δεν έχει ακόμα υπάρξει και φυσικά
η εσωτερική του δομή είναι αυστηρή και υπακούει σε δικούς του κανόνες. Τους
κανόνες του είδους του.