«ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ» από την ομάδα Rimini Protokoll στο Ηρώδειο, σε Σκηνοθεσία
Helgard Haug, Daniel Wetzel και Δραματουργία Sebastian Brunger
Τους Rimini Protokoll πρωτογνωρίσαμε στο περσινό Φεστιβάλ Αθηνών σε μια
παράσταση ντοκουμένο με τίτλο «Ράδιο Μουεζίνης» που έκανε αίσθηση. Είναι η
ομάδα που υπηρετεί ένα εναλλακτικό θέατρο, δημιουργοί του κινήματος
«Reality Trend”. Το θέατρο γι αυτούς αφορά στην περιπέτεια «του τώρα». Το
κάθε project διερευνά μια συγκεκριμένη κατάσταση σε έναν συγκεκριμένο χώρο.
Οι πρωταγωνιστές είναι απλοί άνθρωποι που επιλέγονται «ως ειδικοί» του
θέματος που διερευνάται. Μιλάμε λοιπόν ακόμα για θέατρο; Φυσικά, εφόσον
πάντα πρόκειται για αναπαράσταση, ακόμα κι όταν πρόκειται για την «αλήθεια»
που μας μεταφέρουν από σκηνής οι πρωταγωνιστές. Γιατί η αναπαριστάμενη
αλήθεια εμπεριέχει επιλογή, μήνυμα, αισθητική φόρμα και απευθύνεται σε
κοινό. Ακόμα και αν υπό συμβατικές συνθήκες οι «ηθοποιοί» δεν θα ήταν άλλοι
από το ίδιο το κοινό. Αυτό που κρίνεται κάθε φορά είναι η επιτυχία της
σχέσης που δημιουργείται μεταξύ σκηνής και πλατείας, η συνενοχή, η συν-
κίνηση (συγκίνηση).
Αυτή τη φορά 100 κάτοικοι της πόλης των Αθηνών από δύο έως ενενήντα δύο
ετών, επιλεγόμενοι στατιστικά κατά φύλο, περιοχή, επάγγελμα, ηλικία κλπ,
ώστε κατά κάποιον τρόπο να μας εκπροσωπούν, ανέβηκαν στη σκηνή του
Ηρωδείου, αντίκρισαν από αυτήν την μαγική θέση τον Παρθενώνα και
προσπάθησαν να βρουν προσωπικά σημεία επαφής με το κείμενο του Αισχύλου.
Ο φύλακας της Αρχαίας Αγοράς, ο δεσμοφύλακας του Κορυδαλλού, ο μετανάστης,
ο γιατρός, ο αντιρρησίας συνείδησης, η φωνή της Κωνσταντίνας Κούνεβα σε
άμεση σύνδεση με το χώρο του θεάτρου, προσπάθησαν να ταυτιστούν με κάποιον
από τους ήρωες του έργου, να μιλήσουν για όσα τους καίνε, να θέσουν στους
πολίτες το ερώτημα. Με ποιόν είσαι…
Παρουσιάστηκε λοιπόν μπροστά μας ένα ζωντανό φωτογραφικό άλμπουμ μιας
πολυπολιτισμικής Αθήνας σε μια interactive performance.
Το κείμενο του Αισχύλου χρησιμοποιήθηκε ως subtext για να τεθούν οι
ερωτήσεις που αναδεικνύουν το δράμα της καθημερινότητας και τους ρόλους που
εμείς άλλοτε επιλέγουμε και άλλοτε συρόμαστε να παίξουμε. Κάθε ρόλος όμως
εμπεριέχει και μια επιλογή, μια θέση απέναντι στα κοινωνικά δρώμενα.
Παραμένουμε λοιπόν Πολίτες της πόλης των Αθηνών; Υπερασπιζόμαστε τη
Δημοκρατία; Είναι το Θέατρο θεσμός της Δημοκρατίας;
Μια έρευνα λοιπόν γύρω από το αρχαίο δράμα που διενεργείται ζωντανά επί
σκηνής.
Αυτά τέθηκαν επί σκηνής και η επιτυχία της παράστασης κρίνεται με βάση τη
συγκίνηση που προκάλεσε, αλλά και την ενόχληση που δημιούργησε σε μερίδα
του φιλοθεάμονος του κοινού (κάποιοι αποχώρησαν) που απεχθάνεται την
«πολιτική» στην τέχνη.
ΑΘΗΝΑ 9-9-10
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ