ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ του ΡΟΝΑΛΝΤ ΧΑΡΓΟΥΝΤ
Στο «ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ»
Σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου
Εάν η «Κοπεγχάγη» του Μάικλ Φρέιν, όπως ήδη γράψαμε, αναφέρεται στην ευθύνη
των επιστημόνων , η «Προσωπική Συμφωνία» θέτει υπό τον τύπον των ήλων τη
στάση του διανοούμενου καλλιτέχνη στα πέτρινα χρόνια της ανθρωπότητας.
Η ιστορία του έργου είναι πραγματική και στηρίζεται στην Ανάκριση που έγινε
το 1946 στο πλαίσιο της «Αποναζιστικοποίησης» του σημαντικότερου γερμανού
Μαέστρου του αιώνα Βίλχελμ Φούρτβένγκλερ, από τον Αμερικανό Ταγματάρχη
Στήβεν Αρνολντ.
Ο συγγραφέας θέτει ισότιμα μπροστά μας τις δύο εκδοχές της αλήθειας, μέσα
από τα λόγια των πρωταγωνιστών:
«Η Μουσική μεταφέρει τους ανθρώπους σε καθεστώτα όπου οι βασανιστές και οι
δολοφόνοι δεν μπορούν να τους αγγίξουν»
«Μύρισες ποτέ σου καμμένη σάρκα;»
Ετσι μεταφέρεται στους θεατές το αιώνιο ερώτημα που διατυπώθηκε από τον
Μπ.Μπρεχτ με καίριο τρόπο: «Τι κάνει η τέχνη τον καιρό των αποφάσεων;»
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε υποστηρίχθηκε από έξη θαυμάσιους ηθοποιούς
με προεξάρχοντες τους Αγγελο Αντωνόπουλο και Γιάννη Φέρτη στους
πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Όμως η σηνοθετική άποψη θέλησε να προσδώσει στον αμερικανό ανακριτή (Γιάννη
Φέρτη), πέρα από τα χαρακτηριστικά της ακατέργαστης αυθαιντικότητας, της
βιωματικής σχέσης με τον πόλεμο, της προσωπικής απέχθειας προς τον ναζισμό,
επομένως και μια θεμιτή μεροληψία, την προσωπική εμπάθεια και το χειρότερο
μία φασίζουσα τάση, με αποτέλεσμα συναισθηματικά η πλάστιγγα να γέρνει υπέρ
του μαέστρου που συνεργάστηκε με τους ναζί, σε βάρος της ισορροπίας που
απαιτεί ο συγγραφέας..
Ανεξάρτητα πάντως απ’ αυτό, φεύγοντας, δεν αποφύγαμε τη σκέψη:
Τι θα απαντούσαν οι σιωπηλοί σταρ των λαμπερών Οσκαρ, εάν τόφερνε η ιστορία
κι ανακρίνονταν από κάποιον ιρακινό πολίτη;
2-4-03