«Πόλη – Κράτος» από την Θεατρική Ομάδα «Κανιγκούντα», σε Σκηνοθεσία Γιάννη
Λεοντάρη, στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Με την σκέψη του Ρολάν Μπαρτ, ότι «η πόλη είναι λόγος και οι κάτοικοι είναι
ταυτόχρονα χρήστες και αναγνώστες της» η ομάδα «Κανιγκούντα» πάνω στον
καμβά του Γ. Λεοντάρη, προσπάθησαν να σχεδιάσουν το ζωντανό σώμα μιας
Αθήνας που φέρει τα σημάδια της ιστορίας της, της δόξας και της πτώσης
της. Μια Αθήνα πεδίο μάχης και συγκρούσεων υπό το όμμα της Μύρτιδος, της
δωδεκάχρονης αρχαίας Αθηναίας που πέθανε στον μεγάλο λοιμό και τη μορφή της
ανασύστησε η επιστήμη.
Προσπάθεια αυτοσυνειδησίας μέσα από τη γνώση της ιστορίας.
Η φόρμα της παράστασης ερωτοτροπεί με τα επιθεωρησιακά σχήματα,
αποφεύγοντας όμως την αναπαραγωγή του κλισέ και τις ταυτοποιήσεις.
Προσπαθεί να χωνέψει στη σκηνή λογοτεχνικά κείμενα, ρεπορτάζ, συνεντεύξεις,
αρχεία, πολιτικές ομιλίες, ένα ιστορικό πήγαιν-έλα από τον Πελοποννησιακό
πόλεμο, την καταστροφή του ’22, την Κατοχή και τα Δεκεμβριανά του ’44 αλλά
και τα σύγχρονα του 2008, την πολεοδομική αναρχία, τη σύγκρουση ανάμεσα
στους πολίτες και τις πολιτικές προσωπικότητες που άσκησαν εξουσία αλλά και
την σύγχρονη οικονομική εξουσία.
Η ίδρυση του Δρομοκαϊτειου και οι μαρτυρίες ασθενών του, χρησιμοποιείται ως
υλικό για να αναδειχθεί η σχέση πολιτικής εξουσίας με τους πολίτες, ενώ
παράταιρα –σε πρώτη ανάγνωση- σουξεδάκια εποχής, ακόμμα και το εμβατήριο
του Κόκκινου Στρατου, λειτουργούν αντιστικτικά ή μαλακώνουν το φόρτο των
δρώμενων.
Η ποιητική διάθεση ανατρέπεται από την παρεμβολή υπαρκτών πολιτικών
προσώπων, του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και του σημερινού πρωθυπουργού και
ιδίως του Κωνσταντίνου Καραμανλή που επιχειρεί να μας ξεναγήσει στην
σημερινή πόλη και το εύρημα της παράστασης, την παρουσία του Μιχάλη
Χριστοφοράκου ως μεγάλου ενορχηστρωτή -χορηγού της σημερινής κατάντιας.
Η σημερινή «Πόλη – Κράτος» δηλαδή το «Κράτος των Αθηνών» δεν έχει καμία
σχέση με την αρχαία «Πόλη- Κράτος» που σήμαινε «ελευθερία-αυτονομία-
αυτάρκεια, μας λέει η παράσταση και έχει δίκιο.
Η αλήθεια είναι πως η σύνθεση όλου του παραπάνω υλικού και κυρίως η
ανάμειξη των πολιτικών προσώπων και ο λόγος που αυτά εκφωνούσαν, παρουσίασε
προβλήματα, που άλλοτε εμφανίσθηκε ως περιττή φλυαρία, άλλοτε δεν έδεναν
αισθητικά με το όλο εγχείρημα και άλλοτε βάραιναν δυσανάλογα την σκηνική
ισορροπία. Θα ήταν καλύτερα η παράσταση να είχε τελειώσει πριν την εμφάνιση
του περιττού «Χριστοφοράκου», με τον ενορχηστρωτή-χορηγό να είναι απλώς ο
διευθυντής του Δρομοκαϊτειου κι εμείς οι ασθενείς-πειραματόζωα της
Ευρωζώνης.
Πάντως είναι αξιοθαύμαστη η προσπάθεια της ομάδας (Μαρία Κεχαγιόγλου,
Γιώργος Φριντζήλας, Μαρία Μαγκανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Ευθύμης Θέπου,
Ανθή Ευστρατιάδου) να επικοινωνήσει με τα φαντάσματα της πόλης, και τα
στοιχειά της Ιστορίας, για να καταλήξει πως « Κάποιες ημέρες όμως έχει
ένα φως η Αθήνα…».
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ