Σάκη Σερέφα «ΛΙΩΜΕΝΟ ΒΟΥΤΥΡΟ» σε Δραματουργική επεξεργασία Μαργαρίτας Κρανά
και Σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα
Κάθε έγκλημα έχει τη μυρωδιά του. Μετά από ένα έγκλημα πάθους, ο χώρος
μυρίζει «Λιωμένο βούτυρο» .
Ο συγγραφέας φτιάχνει το θεατρικό του έργο πάνω σε ένα δημοσιογραφικό
ρεπορτάζ του 60 ή του 50 (όπως μας αποκαλύπτεται από τους ηθοποιούς) που
αφορά στο παλιό όσο κι ο άνθρωπος φαινόμενο του φόνου του ερωτικού
συντρόφου, από ζήλεια, ματαίωση της επιθυμίας ή την απόρριψη.
Εως εδώ τίποτε το πρωτότυπο δεν διεκδικεί η ιδέα.
Όμως στην παράσταση του θεάτρου «Χώρα» γίνεται γεγονός η ίδια η θεατρική
αναπαράσταση του κοινότοπου φόνου που συνήθως αντιμετωπίζεται με
μελοδραματικό τρόπο.
Τρεις νέοι, ταλαντούχοι και αντισυμβατικοί ηθοποιοί, η Ελενα Μαυρίδου, ο
Μανώλης Μαυροματάκης και ο Θοδωρής Οικονομίδης, υλοποίησαν το
εξπρεσιονιστικό θεατρικό όνειρο του Σίμου Κακάλα δίνοντας σουρεαλιστικές
διαστάσεις στο εγχείρημα.
Αυτή η αναπαράσταση από το τώρα προς το παρελθόν, η αφήγηση από τους γέρους
πλέον μάρτυρες των γεγονότων, με γκροτέσκο θεατρικό τρόπο, οι αποτρόπαιες
μάσκες, ο ρευστός χρόνος , το παρελθόν που μπαινοβγαίνει στο παρόν άνετα
μέσα σε έναν χώρο γεμάτο παλιά κοστούμια, ράκη σκηνικών και καμμία αίσθηση
ρεαλισμού, μας μετέφερε με σπάνιο τρόπο στο μαύρο εκείνο κομμάτι του
υποσυνείδητου που συσωρεύει άχρονα και αδιαβάθμητα συναισθήματα, ενορμήσεις
και κρυφές ανομολόγητες επιθυμίες.
Δεν φιλοδοξούσε ο συγγραφές να φωτίσει για λογαριασμό μας τις πτυχές ενός
αβυσσαλέου πάθους ή την ψυχολογία του εραστή που καταλήγει στο έγκλημα,
ούτε καν μας καλεί να τον καταλάβουμε.
Την στιγμή που «ανάβει ο αναπτήρας» προσπαθεί να ανακαλέσει και το κατάφερε
με άμεσο, θεατρικό τρόπο που κατόρθωσε να μας προκαλέσει την πολυπόθητη
έκπληξη.