«ΣΕΣΟΥΑΡ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ» των Bruce Jordan & Marilyn Abrams στο «Θέατρο
Αποθήκη», σε Ελεύθερη Απόδοση Θοδωρή Πετρόπουλου και Σκηνοθεσία
Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη
Πάντα μου έκαναν εντύπωση οι παραστάσεις που αναπαράγονταν για χρόνια επί
σκηνής, διατηρώντας τη βασική τους σκηνοθεσία και εναλλάσσοντας ηθοποιούς,
που όμως άντεχαν και διατηρούσαν ένα κοινό. Το φαινόμενο, βασικά
αμερικάνικο και γενικότερα Αγγλοσαξωνικό (η «Ποντικοπαγίδα» και οι «Γάτες»
είναι ένα πατράδειγμα), περισσότερο με παρέπεμπε στο ιδιαίτερο μάρκετιγκ
της show biz και στην βασική του φιλοσοφία της «αυτοεκπληρούμενης
προφητείας». Με ‘αλλα λόγια η ίδια η επανάληψη δημιουργεί την εντύπωση της
επιτυχίας, και οι θεατές προσέρχονται για να δουν «το ίδιο το φαινόμενο της
επιτυχίας» και όχι κατ’ ανάγκη το έργο, επιβεβαιώνοντας έτσι αυτήν.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και το «Σεσουάρ για δολοφόνους» που παίζεται
φέτος για ενδέκατη χρονιά και εγώ υπέκυψα μόλις φέτος.
Στο μαγαζί ενός θεότρελλου gay κομμωτή (του Λέπουρα στην ελληνική εκδοχή),
βρίσκεται ο δολοφόνος της διάσιμης πιανίστριας Αμαλίας Τσαλίκογλου. Ποιος
όμως είναι; Η τσαχπινιά του έργου έγκειται στο γεγονός ότι καλούνται οι
θεατές να υποδείξουν τον βασικό ύποτο.
Καταλαβαίνει κανείς ότι το παιγνίδι βρίσκεται στην άμεση σχέση με το
κοινό, και στον ηθοποιό που θα παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Φέτος ο Νίκος Μουτσινάς ανέλαβε αυτό το έργο, θέλοντας να αποδείξει ότι δεν
είναι μία κατασκευασμένη τηλεπερσόνα αλλά ηθοποιός.
Αναγνωρίζω το άγχος του και τις καλές του προθέσεις. Όμως η αμετροέπεια της
πληθωρικής του παρουσίας που του κόστισε και την αποχώρησή του από το
πρωινάδικο του Αντέννα, τον πρόδωσε και επί σκηνής. Πάντως, επειδή είναι
ένας χαριτωμένος άνθρωπος, έχει τη δυνατότητα να φιλτράρει τις παρορμήσεις
του, να αφαιρέσει τα πιασάρικα τηλεοπτικά τερτίπια και να προσεγγίσει το
κωμικό κυρίως μέσω της λιτότητας. Διαφορετικά η σκηνή θα κουραστεί πολύ από
την ιδρωμένη παρουσία του. Αντίθετα η Ελένη Κρίτα, έμπειρη ερμηνεύτρια,
γνωρίζει τον κωμικό τρόπο, τον χρόνο και την ατάκα. Το ίδιο και ο Θωμάς
Παλιούρας που έσωσαν τελικά μια κατά τάλλα βαρετή βραδιά.
Μοσχοχωριτου Ολγα