«ΣΛΟΥΘ» του Αντονι Σάφερ
στο θέατρο «ΑΘΗΝΩΝ»
Αυτή η αστυνομική κωμωδία γραμμένη πριν 40 χρόνια από τον μαιτρ Αντονι
Σάφερ, διαθέτει ένα ένδοξο παρελθόν. Πήρε βραβείο Τόνι και έγινε ταινία
από τον Τζόζεφ Μάνκιεβιτς με τον νεαρό τότε Μάικλ Κέιν και το σερ Λορενς
Ολιβιέ στο ρόλο του βετεράνου συγγραφέα.
Πριν λίγα χρόνια σε διασκευή Χάρολντ Πίντερ ξανασκηνοθετήθηκε από τον
Κένεθ Πράνα με τον Μάικλ Κέην πλέον στο ρόλο του ηλικιωμένου και τον
Τζουντ Λο στο ρόλο του νεότερου.
Στα καθ’ ημάς έμεινε στη μνήμη των παλιότερων από την ερμηνεία του
Δημήτρη Χορν και του Αλέκου Αλεξανδράκη.
Μ’ αυτές τις μνήμες παίζει και η διασκευή του Γιώργου Κιμούλη
μετατρέποντας τον μηχανορράφο Αντριου Γουάικ από συγγραφέα μυθιστορημάτων
τρόπου σε βετεράνο ηθοποιό και τον νεότερο Μίλον Τίνυ από
μικροεπιχειρηματία σε άνεργο ηθοποιό, πράγμα που του δίνει τη δυνατότητα
να παίξει με ρόλους, μεταμφιέσεις και την ίδια την υπόκριση.
Στην προκειμένη περίπτωση ο βετεράνος ηθοποιός τον οποίο απατά η γυναίκα
του, αποφασίζει να εφαρμόσει στην πράξη τις υποκριτικές του τεχνικές,
προκειμένου να παγιδέψει τον εραστή της, τον νεαρό άνεργο και άσημο
ηθοποιό που τον επισκέπτεται.
Ετσι ξεκινά ένα παιγνίδι μεταξύ ανδρών που δοκιμάζει την δύναμη και την
αδυναμία τους, ξεφεύγει από τα όρια, τους φέρνει αντιμέτωπους με τον
εξευτελισμό ακόμα και με τον ευάλωτο εαυτό τους, μια παρωδία μύησης
εφήβων στον κόσμο της ενηλικίωσης που αρνούνται.
Η διασκευή χρησιμοποιεί μια γλώσσα όχι απλώς σύγχρονη αλλά που
ενσωματώνει την καθομιλουμένη αργκώ, κομμάτια ρόλων και παλιών έργων,
την παλιά ταινία να παίζει στο video, τον ηθοποιό να κάνει πρόβα με
υπόκρουση παλιές μαγνητοφωνήσεις και τη φωτογραφία του Χορν – Αλεξανδράκη
στο φόντο.
Ο Κιμούλης απολαυτικός παρότι παίζει με τους γνωστούς του κώδικες που
φλερτάρουν ανοιχτά με τον ναρκισσισμό του, κλείνοντας το μάτι μια στο ρόλο
και μια στους θεατές. Ισως αν την σκηνοθεσία την υπέγραφε ο Β.
Παπαβασιλείου όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί, να διέσωζε με την τρίτη ματιά
του τον πρωταγωνιστή από την επανάλληψη γνωστών του ερμηνευτικών κλισέ.
Ο Κ. Μαρκουλάκης κυρίως στο δεύτερο μέρος, παίζει στα ίσα τον
συμπρωταγωνιστή του, αποδεικνύοντας και πάλι ότι διαθέτει ισχυρή κωμική
φλέβα (που την πρωτοανακαλύψαμε στο «Πέτρες στην τσέπη»).