Σοφίας Αδαμίδου «ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΕ ΛΕΝΕ» σε Σκηνοθεσία Κωνσταντίνου
Κωνσταντόπουλου, στο θέατρο «ΣΤΟΑ»
Η Πρωτοψάλτη δεν παίζει ρόλους, δεν καμώνεται, δεν θεατρίζει. Μετουσιώνει
επί σκηνής την εσωτερική ψυχή των ηρώων της. Κατορθώνει να κάνει ορατό
εκείνο το άυλο στοιχείο της προσωπικότητας που διαφορίζει την ατομικότητα.
Μας καλεί κάθε φορά να πλησιάσουμε τα τραυματισμένα γυναικεία πρόσωπα που
μας μεταφέρει, μέσω της συγκίνησης και κατά κανόνα το καταφέρνει. Ετσι την
ξέρουμε κοντά πενήντα θεατρικά χρόνια. Αναμφισμήτητα η Πρωτοψάλτη είναι η
καλύτερη ηθοποιός της γενιάς της.
Μ’ αυτό το ήθος ερμήνευσε και το τεράστιο κεφάλαιο της πολιτιστικής μας
κληρονομιάς, αυτό το «θηρίο» που ακούει στο όνομα «Μπέλλου».
Το εγχείρημα της συγγραφέως ήταν δύσκολο, σχεδόν ανέφικτο. Πώς να κλείσεις
σε μια σκηνή αυτό το αντιφατικό, αυθάδες, πονεμένο από όλα τα τραύματα του
κόσμου πλάσμα; Πώς να σηματοδοτήσεις την πρόκληση που αποτελούσε το ίδιο
της το σώμα, σε συνδιασμό με τη θεϊκή της φωνή που κουβαλούσε όλη τη
δωρικότητα της ιστορίας και όλη τη μελωδία των βυζαντινών ψαλμών, σε μια
σχεδόν θρησκευτική μυσταγωγία;
Και ταυτόχρονα την ίδια φωνή να αυθαδιάζει στο σύστημα, να βγάζει τη
γλώσσα στα «κουτσαντράκια» που ποτέ δεν της συγχώρεσαν ότι η αυστηρότητα
των ταγιέρ της και τα βαριά γυαλιά, έκαναν σκόνη τα πολυδιαφημισμένα
«παντελόνια τους»;
Ως δραματικός χώρος επιλέχτηκαν οι τελευταίες της στιγμές στο νοσοκομείο,
πριν της αφαιρεθεί η φωνή και τα δύο κομμάτια του εαυτού της, η λογική και
το συναίσθημά της να διαλογίζονται και να αναμετρούνται με τη ζωή και τον
επερχόμενο θάνατο. Βαρύ το πλαίσιο σαν την ίδια την πρωταγωνίστρια, αλλά ο
θεατρικός μονόλογός της μας κράτησε καθηλωμένους και μας παρέσυρε για λίγο
στα άδυτα.