«ΤΕΛΟΣ», Μία σύνθεση κειμένων σε δραματουργική επεξεργασία της Ελενας
Μαυρίδου σε Σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα
Η περίοδος κρίσης και απόλυτης ανασφάλειας που διανύουμε, βιώνεται από
τους ευαίσθητους, κυρίως νέους καλλιτέχνες, περισσότερο ως ένα βαθύ
υπαρξιακό σκοτάδι, παρά ως λυκαυγές, μια μετάβαση δηλαδή σε ένα καινούργιο
ξεκίνημα, μια αυγή που με τη σιγουριά του φυσικού φαινομένου θα
ακολουθήσει.
Η ακατάτακτη ιστορική εξέλιξη, τη στιγμή της βίωσης της κατάρρευσης του ήδη
γνωστού, του οικείου και η αδυναμία μιας φιλοσοφικής νέας αφήγησης που θα
την νοηματοδοτούσε, οδηγεί όλο και περισσότερο στις εσχατολογικές
προσεγγίσεις ενός κάποιου «τέλους» όχι με την ενδόμυχη ανακούφιση «ότι επί
τέλους τελειώσαμε μ’ αυτό το νεκροταφείο ιδεών του 20ου αι», αλλά με την
αγωνία ότι «εμείς τελειώσαμε».
Κάπως έτσι διάβασα το «Τέλος» της θεατρικής ομάδας του Σίμου Κακάλα», που
επανειλημμένα στο παρελθόν, είτε με το «Λιωμένο Βούτυρο» , είτε την
«Γκόλφω» ή την «Ερωφύλλη», μας έχει κινήσει το ενδιαφέρον, κυρίως για τον
τρόπο προσέγγισης του των τεχνικών του παραδομένου λόγου, της σωματικότητας
και του αυτοσχεδιασμού των ηθοποιών, τον τρόπο δηλαδή που οικειοποιούνται
τον λόγο.
Στην προκειμένη περίπτωση χρησιμοποίησαν σπαράγματα από το πολιτιστικό
παρελθόν του 20υ αι., λόγια του Γκόρκι, του Ιονέσκο, του Μπέκετ, του Ελιοτ,
του Στρίντμπεργκ , του Σαρτρ, του Μαίτερλιγκ, του Ο,Νηλ του Κολτές και του
Δημητριάδη, που πέντε τελευταίοι επιζήσαντες (και μελλοθάνατοι οι ίδιοι)
της απόλυτης καταστροφής του κόσμου, ψελλίζουν πριν αλληλοφαγωθούν πάνω
από μια κονσέρβα φαγητού.
Η ιδέα παρουσιάζει ασφαλώς ενδιαφέρον, κυρίως από την εικαστική της πλευρά,
μιας και το συνονθύλευμα των σωμάτων πάνω στη σχεδία-βάλτο, με το φωτισμό
να πρωταγωνιστεί στο εξελισσόμενο θρήλερ αυτών των προαναγγελθέντων
θανάτων, αποτέλεσε την βασική αισθητική δικαίωση του εγχειρήματος. Όμως τα
«αποσπασμένα λόγια» των ποιητών, μίκρυναν υπερβολικά τον ορίζοντα των
συγγραφέων τους, καταδεικνύοντας μόνο την αμηχανία των εμπνευστών της
παράστασης στη διαχείριση του θέματος που τους ξεπερνούσε.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ