«ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ» μία electro-dance tragedy του Κωνσταντίνου Ρήγου, από το Εθνικό
Θέατρο
Είμαστε πλέον όλοι εθισμένοι στο να απαιτούμε διαρκώς μόνο την επιτυχία σε
όλους τους τομείς της ζωής. Και από τους καλλιτέχνες ακόμη περισσότερο. Το
σύστημα διαφορετικά σε διαγράφει, ή σε ξεχνά. Εγκλωβισμένοι καλλιτέχνες και
κοινό στο παραπάνω αδιέξοδο είναι φυσικό να πέφτουν σε ξέρες. Μετά την
επιτυχία του «Μπόσα Νόβα», ο Κωνσταντίνος Ρήγος μας ανήγγειλε μια
υπερπαραγωγή πάνω στο θρυλικό ναυάγιο του «Τιτανικού».
Μια ποιητική μεταφυσική προσέγγιση του ανθρώπου μπροστά στο θάνατο, στο
μοιραίο, το τελεσίδικο. Αλλιώς μια αλληγορία μπροστά στο ναυάγιο του 20ου
αιώνα, που ξεκίνησε με αλαζονικές, υπερφύαλες προθέσεις και βυθίστηκε στο
τέλος του μες στις διαψέυσεις και τις ματαιώσεις.
Ωραία ιδέα που δομήθηκε στο μέσον ενός μεταφυσικού παγωμένου κλαμπ με d.j
τον ίδιο το Θεό και ατμόσφαιρα ποπ. Mουσική χάουζ, τρανς και ελέκτρο, ήχοι,
τριξίματα, αίσθηση βυθού , τραγούδια της Εντίθ Πιάφ, της Νίνα Σιμόν και
άλλων, εκκλησιαστικοί ύμνοι και το βαλς του «Φθινοπώρου» που λέγεται ότι
παιζόταν την ώρα του ναυαγίου, κείμενα, ντοκουμέντα και μονόλογοι σε ένα
θεατρικοχορευτικό δρώμενο, διατάσεων Τιτανικού, με 32 συντελεστές εκ των
οποίων πολλοί καλοί ηθοποιοί και χορευτές (Μαρία Ναυπλιώτου, Ιωάννα Παππά,
Εμιλυ Κολιανδρή, Αρης Λεμπεσόπουλος, Αιμίλιος Χειλάκης, Ελενα Τοπαλίδου
κ.α).
Τι συνέβη λοιπόν και μείναμε ανικανοποίητοι;
Ηταν που η συνταγή ήταν από παλιά γνωστή;
Ηταν που ο καλλιτέχνης θεώρησε ότι βάζοντας όλα τα υλικά που είχε στη
διάθεσή του σε μεγάλες δόσεις θα μας θάμπωνε;
Φταίει που έλλειψε η σαφήνεια, η λιτότητα και η εκ βαθέων προσέγγιση και
περίσσεψε ο ναρκισσισμός μας.
ΑΘΗΝΑ 20-05-2009
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ