ΤΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΛΟΥΜΕ
Το Φεστιβάλ Αθηνών άνοιξε έστω και λίγο καθυστερημένα, τελικά και φέτος
«τις πύλες του», μετά τα απροσδόκητα γεγονότα που προηγήθηκαν. Μακριά από
μεγαλοϊδεατισμούς και φαντεζί ονόματα, ένας άνθρωπος του χώρου, ο Βαγγέλης
Θεοδωρόπουλος ανέλαβε τη δύσκολη δουλειά, έκανε τις όποιες επιλογές
μπορούσε να κάνει με δεδομένους τους φακέλους που είχαν ήδη υποβληθεί και
με το μειωμένο μπάτζετ.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο μυαλό μου η διάψευση των ελπίδων του ελληνικού
λαού με την ματαίωση του αποτελέσματος του περσινού Δημοψηφίσματος,
σηματοδότησε όντως το «τέλος της μεταπολίτευσης». Με τον ίδιο τρόπο η
αποχώρηση του Γ. Λούκου από τη Διοίκηση του Φεστιβάλ και πάλι για μένα
σηματοδότησε το τέλος «μιας καλλιτεχνικής και όχι μόνο φεστιβαλικής
μεταπολίτευσης», συμπεριλαμβανομένης και της περιόδου εκσυγχρονισμού του
θεσμού που αυτός συνεισέφερε (κάτι ανάλογο με τον σημιτικό εκσυγχρονισμό
στην οικονομία). Μόνη διαφορά πως στον πολιτισμό «τίποτε δεν πάει χαμένο,
παρά τις όποιες αστοχίες» ενώ το λάθος στην οικονομία οδηγεί στην πτώχευση.
Θεωρώ πως ο Θεοδωρόπουλος έχει επίγνωση των στιγμών γι αυτό και άνοιξε μια
ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από το ερώτημα «Τι Φεστιβάλ θέλουμε».
Εγινε λοιπόν την Τετάρτη που μας πέρασε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με το
κοινό. Από τους ειδικούς του χώρου διαπραγματεύτηκε την πειραματική κι
απρόβλεπτη φύση του ο καθηγητής του ΑΠΘ Σάββα Πατσαλίδη, την σύνδεση και
αλληλεπίδραση του με τους πολιτιστικούς οργανισμούς της πόλης πρότεινε η
αναπληρώτρια διευθύντρια της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση Αφροδίτη Παναγιωτάκου,
την λειτουργία του ως εναλλακτικού δημόσιου χώρου ο καλλιτεχνικός
διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου Ματίας Φον Χαρτζ, την εμπλοκή του
φεστιβάλ σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης εισηγήθηκε η καθηγήτρια
Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου Ολγα Ταξίδου, την αυτοτελή
λειτουργία του φορέα η πρώην καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ
Χορού Καλαμάτας, Κατερίνα Μαραγκοπούλου, την ανάγκη εξαγωγής της ελληνικής
δημιουργίας στο εξωτερικό ο αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του
Εθνικού θεάτρου, Θοδωρής Αμπαζής.
Τελικά μήπως είμαστε αθεράπευτα ονειροπόλοι;
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ