«ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ» Σκηνοθετημένο από τον Δήμο Αβδελιώδη, στο «
ΘΗΣΕΙΟΝ – Ενα θέατρο για τις τέχνες»
Η παράσταση του Αβδελιώδη συνεχίζει ακόμα το ταξίδι της , προσφέροντας
στους θεατές που συνεχίζουν να την τιμούν , την σπάνια εμπειρία μιας
ενσυναίσθησης , που δε χωρά τόσο στον ορθολογικά δομημένο λόγο, αλλά στο
χώρο μιας εσωτερικής συγκίνησης που γειτονεύει με τη νοσταλγία.
Ο Βυζυινός (1849-1896) που πλήρωσε με το οδυνηρό τέλος της παράνοιας ή
μάλλον εξ αιτίας αυτής, την προδρομική του ψυχογραφική πεζογραφία , ένας
μέγας ανανεωτής που συνδύαζε τη λόγια με τη δημοτική γλώσσα, μας παρέδωσε
ψυχές βασανισμένες από ενοχές και ανθρώπινα αμαρτήματα, ψυχές που οι
δοξασίες ή τα έθιμα της κοινοτικής ζωής, τις εμποτίζει με έναν ένθεο φόβο.
Σ’ αυτό λοιπόν το διήγημα που φέρνει από το παρελθόν τον αθέλητο μητρικό
φόνο και το βάρος της εξιλέωσης της μάνας, απαιτώντας από τους συγχρόνους
της και από εμάς την συγχώρεση εφόσον πολύ επόνεσε, ο Αβδελιώδης έχει
εντρυφήσει ιδιαίτερα, έχει εργαστεί και έχει κάνει βίωμά του τον σκοτεινό
εσωτερικό κόσμο του συγγραφέα, που συναντάται με τα σκοτάδια εντός μας.
Η παράσταση στέκεται διακριτικά στο λόγο, φωτίζει στιγμές, εικονοποιεί
κατ’ ελάχιστον το ψυχικό έρεβος, αφήνοντας το βάρος στους δύο ερμηνευτές να
μας μεταφέρουν την αίσθηση ενός αξιοπρεπούς θρήνου, στηριγμένοι μόνο στην
δική τους σωματική εσωτερική ταραχή και την μουσική του Βαγγέλη Γιαννάκη.
Ο Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος όντως επιτέλεσε έναν άθλο έχοντας
απομνημονεύσει ολόκληρο το κείμενο, εκφωνώντας το με μία έκφραση τρόμου από
τα φοβερά που διηγείτο.
Ομως θεωρώ πως η ερμηνεία της «μητέρας» από την Ρένα Κυπριώτη, υπήρξε ένα
μάθημα εσωτερικής ψυχογραφικής σκηνικής απόδοσης. Και ενώ συντάραζε και
συνταρασσόταν σιωπηλά η ίδια κατά την πορεία της , όταν μίλαγε, ο λόγος της
μας παρέπεμπε σε δωρικά λιβάδια αρχαίας τραγωδίας, με μια χροιά
ακατέργαστης ατόφιας λαϊκότητας.
Κι αυτή η αίσθηση που παρέπεμπε στη σιωπή και την ιερότητα του
εξομολογητηρίου, ήταν που καθήλωσε τους θεατές.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ