«Το Γλυκό Πουλί της Νιότης» του Τενεσσή Ουίλιαμς, σε Μετάφραση Εφης
Γιαννοπούλου και Σκηνοθεσία Εφης Θεοδώρου, στο Εθνικό Θέατρο
Παρότι ακούγεται παράδοξο, είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει στο Εθνικό
Θέατρο το συγκεκριμένο έργο του Τ. Ουίλιαμς.
Στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου όμως, έχει καταγραφεί η μαγική
παράσταση του Καρόλου Κουν στο Θέατρο Τέχνης ένα μόλις χρόνο μετά την
συγγραφή του. Το 1960 η Μελίνα Μερκούρη ως Αλεξάνδρα ντε Λάγκο (λέγεται ότι
αντί αμοιβής κράτησε το μπλε μακρύ φουστάνι με τις χάντρες που φορούσε) και
ο νεαρός Γιάννης Φέρτης στο ρόλο του Τσανς, συναγωνίστηκαν στα ίσα την
Τζεραλντίν Πέιτς και τον Πωλ Νιούμαν, μάλιστα γράφηκε ότι η Μελίνα απέδωσε
πιο φευγάτα το ρόλο από την γήινη Πέιτς.
Το έργο μιλάει με την ποιητικότητα και τη μελαγχολική διάθεση ενός
αυθεντικού Τ. Ουίλιαμς, για το χρόνο και τη φθορά του, για την ανώμαλη
προσγείωση δύο ανθρώπων από το όνειρο και την ψευδαίσθηση στην ωμή
πραγματικότητα.
Ο νεαρός φιλόδοξος Τσανς Γουέιν, πληρωμένος συνοδός της ξεπεσμένης παλιάς
σταρ του σινεμά Αλεξάνδρας ντε Λάγκο επιστρέφει στην πόλη που γεννήθηκε,
ελπίζοντας να συναντήσει εκεί το όνειρο που εγκατέλειψε και συναντά μια
πόλη μεταλλαγμένη από τους σκληρούς νόμους μιας κοινωνίας που κυριαρχεί ο
νόμος του ισχυρότερου, η βία και ο ρατσισμός.
Βυθισμένοι και οι δύο στα ναρκωτικά, αρνούμενοι να εγκαταλείψουν τις
ψευδαισθήσεις τους , ελπίζουν ότι η τέχνη και η δόξα τους περιμένουν για να
χαρίσουν λάμψη στη ζωή τους. Μόνο που στο τέλος τίποτε δεν αρκεί να γεμίσει
το ψυχικό τους κενό.
Η παράσταση της Εφης Θεοδώρου διάλεξε να παρακάμψει την ποιητικότητα του
ύφους του κειμένου, ίσως και ενός κλίματος που στα έργα του Ουίλιαμς,
εμφανίζεται ως αισθηματολογία, υπέρ μιας σύγχρονης νευρωτικής έκφρασης της
ηρωίδας αλλά και του συμπρωταγωνιστή της.
Η Αλεξάνδρα ντε Λάγκο της Μαρίας Σκουλά είναι μια επιθετική νευρωτική πρώην
σταρ που πολεμάει με λύσσα να επιβιώσει, χωρίς να διαθέτει καθόλου ψυχικό
χώρο για οποιονδήποτε άλλον, ενώ ο νεαρός «γόης» του Ανδρέα Κωνσταντίου,
ποντάρει τα πάντα για μια γρήγορη αναρρίχηση . Εξαφανίζονται έτσι οι
μικρές λεπτομέρειες που ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ως ρωγμές του ευάλωτου
ψυχικού τοπίου των ηρώων , που κάνουν τον πόνο τους να μας αφορά .
Ολη η δομή της παράστασης, η εμπλοκή των δραματικών προσώπων στον ίδιο
σκηνικό χώρο, τα στοιχεία performance κλπ, οδηγούν σε ένα σημερινό τοπίο
όπου η προσωπική επιβεβαίωση και αντίστοιχα η ματαίωση των επιθυμιών
γίνεται με όρους ανθρωποφαγικούς, έχοντας ως αποτέλεσμα την εσωτερική
ερήμωση.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ