«ΤΟ ΘΕΙΟ ΤΡΑΓΙ» του Γιάννη Σκαρίμπα , σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του Αρη
Μπινιάρη-Παντελέων, από τη θεατρική εταιρεία «Χορίαμβος», στο BIOS
«Το Θείο τραγί», το πρώτο διήγημα του Γιάννη Σκαρίμπα, γραμμένο το 1933, με
ήδη εμφανείς τις επιρροές του από το γαλλικό σουρεαλισμό, διάλεξαν να
φέρουν στη σκηνή τα νέα παιδιά του «Χορίαμβου», ακολουθώντας την «άναρχη»
και «διονυσιακή» ιδιοσυγκρασία του «μπαρμπα-Γιάννη». Γι αυτό πάντρεψαν την
ιδιόλεκτο του συγγραφέα με τη ροκ, άνοιξαν τα riffs στη διαπασών και έριξαν
τον Αρη Μπινιάρη – Παντελέων στη σκηνή, ως άλλο Πάνα, ή Σάτυρο με το
μικρόφωνο στο χέρι, να μονολογεί σε μία παράσταση που θα ήταν
παρακινδυνευμένο να χαρακτηρίσουμε. Δεν ήταν λοιπόν θεατρική πρόζα απλώς,
ούτε μουσική performance, χρησιμοποιούσε όμως, σχεδόν πρωτόγονα τα είδη,
για να μας μεταφέρει την αρχέγονη, βαθειά ουσία της φύσης του ανθρώπου,
που ο πολιτισμός διαστρέβλωσε μέσα από την «υγιή κοινωνικότητα», την
αποδεκτή «κανονικότητα» και τον το αδιαμφισβήτητο αγώνα για μια «φτιαχτή
τελειότητα» .
Από ένα κείμενο αδιανόητο, ακατάτακτο , υβριστικό και σκωπτικό που βγάζει
τη γλώσσα στον « αστικό καθωσπρεπισμό», σε συνδυασμό με μια ειρωνική
καθαρεύουσα, ξεπηδάει ένας μυστήριος ξένος, ο Γιάννης, ο αντιήρωας που
αρνείται οποιοδήποτε ρόλο. Πλάνης, αλήτης ή θεός, αυτοαποκαλούμενος
αμαρτωλός, αποδεχόμενος την πρόστυχη φύση που δεν διάλεξε αλλά κληρονόμησε,
συνειδητά αυτοεξόριστος από τις πολιτείες, ένα κομμάτι του χάους του
κόσμου, κομιστής της ζωής που χλευάζει, θα εισβάλλει στον επιβλητικό πύργο
μιας καθωσπρέπει οικογένειας που διαθέτει όλες τις περγαμηνές της ευτυχίας
εκτός από μία. Η κυρία δεν τεκνοποιεί και ο μυστήριος ξένος θα βάλει σκοπό
του να την αφήσει έγκυο!!!
Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς πως μέσω αυτού του οχήματος ο Σκαρίμπας προχωρά
στις κοινωνικοπολιτικές του αιχμές.
Πέρα όμως από το λογοτεχνικό κείμενο που είναι γνωστό για τις αρετές του,
το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, είναι η εμβάθυνση της θεατρικής ομάδας στην
μουσικοθεατρική μεταγραφή του. Από αυτήν την άποψη, η δουλειά του Αρη
Μπινιάρη – Παντελέων υπήρξε υποδειγματική.
Με έναν ερμηνευτικό τρόπο που δεν παρέπεμπε σε καμία «σχολή», επιτηδευμένα
ακατέργαστο, κένταγε τις λέξεις κρατώντας την προσοχή του κοινού για
περίπου μία ώρα.
Κρατώντας ταυτόχρονα το ρυθμό, ως απόηχο διονυσιακού χορού, ακολουθώντας
την πρωτότυπη μουσική σύνθεση που εκτελούσαν ζωντανά οι Γιώργος Πίνας και
Λέανδρος Φράτνικ, υπογράμμιζε τη μουσικότητα των λέξεων, τις εντάσεις και
τις παύσεις, υποδαύλιζε τα συναισθήματα και τη φαντασία.
Μπράβο στα παιδιά για ακόμα μια φορά (video Nίκος Πάστρας, σκηνικά-φωτισμοί
Βασίλης Χαραλαμπόπουλος).
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ