«ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ» του Αρη Αλεξάνδρου σε Δραματουργική Επεξεργασία-
Σκηνοθεσία Φώτη Μακρή – Κλεοπάτρας Τολόγκου
Επανέρχεται λοιπόν το «Κιβώτιο» πάλι και πάλι, άδειο κάθε φορά που
αδειάζουν οι ελπίδες της Ιστορίας, κάθε φορά που κάποιος δηλαδή η κοινωνία
ολόκληρη αισθάνεται προδομένη.
Το έργο, μοναδικό μυθιστόρημα του συγγραφέα που κυριολεκτικά συνομιλεί με
την ιστορία, ολοκληρώνεται στο Παρίσι το 1967 και δίκαια θεωρείται ένα
μετανεωτερικό λογοτεχνικό έργο, που επανεκδίδεται διαρκώς, ερμηνεύεται
διαρκώς και παίρνει θα λέγαμε το χρώμα της εποχής που το συναντά κανείς.
Είτε ως αλληγορία για τον εμφύλιο πόλεμο, είτε ως υπαρξιακή κραυγή για το
«κενού νοήματος βίο του ανθρώπου ή της ιστορίας του δυτικού πολιτισμού»,
είτε ως ελεγεία για την αποτυχία του απελευθερωτικού ανθρώπινου οράματος,
είτε ως καταγγελία των υπεύθυνων της ήττας του Δημοκρατικού Στρατού, είτε
ως κραυγή απόγνωσης των χιλιάδων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης,
είτε….είτε, το «Κιβώτιο» συνεχίζει να προκαλεί συνεχείς ερμηνείες και
επανακαθορισμούς των εννοιών και των νοημάτων του. Σαν τον ήρωα που
απολογούμενος στον αόρατο ανακριτή του επαναδημιουργεί τις αλήθειες του,
ξαναγράφει διαρκώς την ιστορία του.
Μέσα στο μικρό , ζεστό αλλά κλειστό θεατράκι της οδού Μαυρομιχάλη, ο Φώτης
Μακρής ερμηνεύει βαθειά, ολοκληρωτικά , πυρετωδώς θα λέγαμε τον αφηγητή,
κρατούμενο, αντάρτη ήρωά μας. Κι εμείς, ένα βήμα από το κελί-σκηνή του,
νιώθαμε ξαφνικά σαν οι αόρατοι ανακριτές του.
Η μουσική του Γιώργου Νινιού και η γυμνότητα του σκηνικού του Διονύση
Μανουσάκη, συνέτειναν στη δημιουργία της απαραίτητης κλειστοφοβικής
ατμόσφαιρας.
Η συζήτηση που επακολούθησε (προσωπικά παρακολούθησα τον Σεραφείμ
Σεφερειάδη) έδωσε συνέχεια στη σκέψη μας και προκληθήκαμε να ξαναδιαβάσουμε
το ογκώδες βιβλίο, που μόνο 36 σελίδες του έχουν αξιοποιηθεί θεατρικά, αλλά
καίρια.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ