«Το μέντιουμ» του Τζιάν Κάρλο Μενόττι στο Κέντρο Τέχνης & Πολιτισμού Beton
7, σε Σκηνοθεσία Ράιας Τσακηρίδη, από τη νέα ομάδα όπερας “The Medium
Project”.
Η στήλη δεν φιλοδοξεί να αποκτήσει την ιδιότητα της μουσικοκριτικής και
μάλιστα σε ένα ιδιαίτερο είδος όπως αυτό της όπερας.
Μας ενδιαφέρει μόνο από την άποψη της θεατρικότητας ή ως ένα στοιχείο μιας
σύγχρονης τάσης, νέων ανθρώπων του μουσικολυρικού θεάτρου, που αρχίζουν και
εδώ στη χώρα μας, να ακολουθούν μια ευρύτερη ευρωπαϊκή τάση. Δηλαδή να
βγάλουν την όπερα, ένα κατ’ εξοχήν αστικό καλλιτεχνικό είδος από τις
πολυτελείς θεατρικές αίθουσες κυρίως ιταλικού ρυθμού, σε χώρους απρόσμενους
και αντισυμβατικούς και παράλληλα διασκευάζοντας τα έργα έτσι, ώστε αυτά να
παρουσιάζονται λιτά, στο μέτρο των απλών ανθρώπων, χωρίς τις μεγάλες
παραγωγές, τους πολυπρόσωπους θιάσους και ακριβοπληρωμένους πρωταγωνιστές.
Ισως η οικονομική κρίση να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία, που πέρα από
καλλιτεχνική επιλογή, παίρνει και τον χαρακτήρα της επιβίωσης των
συντελεστών ενός ιδιαίτερα απαιτητικού καλλιτεχνικού είδους.
Και φυσικά αφού γυμνώνεται η όπερα από τα λαμπερά της «φτιασίδια», όλο το
ντεκόρ και το θέαμα, μένει η σκέτη θεατρικότητα να έρχεται αναγκαστικά στο
προσκήνιο, τα συναισθήματα και οι ερμηνείες των συντελεστών.
Η αρχή έγινε με την «Οπερα των ζητιάνων» και τώρα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον
παρακολουθήσαμε τη νέα ομάδα όπερας “The Medium Project” να επιλέγει ένα
έργο του Ιταλο-αμερικανού συνθέτη και λιμπρετίστα Μενόττι, δημοφιλούς
καθόλο τον 20ο αι., «Το μέντιουμ» και να το παρουσιάζουν σ’ ένα υπόγειο,
κλειστοφοβικό, (ίσως μιάς αναδομημένης παλιάς βιοτεχνίας) που ταίριαζε με
το σχόλιο πάνω στις μεταφυσικές αγωνίες των ανθρώπων, τις ιδεοληψίες τους
και την ανάγκη να ελπίζουν σε μια πραγματικότητα πέρα από αυτή που ζουν και
δεν μπορούν να κατανοήσουν.
Η Σκηνοθέτης Ράια Τσακηρίδη, ο αρχιμουσικός Ανδρέας Τσέλικας, που έκανε και
την προσαρμογή και ο Δημήτρης Μαρίνος που έπαιζε πιάνο, μαζί με όλη την
ομάδα, έφτιαξαν μια παράσταση όπου η πανίσχυρη «Μαντάμ Φλόρα» (Μαργαρίτα
Συγγενιώτου) είναι μια λαϊκή γυναίκα της αμέσως μεταπολεμικής εποχής με
έντονο το αίσθημα της επιβιωτικής αυτοσυντήρησης, μακριά από την εικόνα της
ντίβας του λυρικού θεάτρου. «Η Μόνικα» (Λητώ Μεσσήνη), μια εύθραυστη έφηβη
σαν αερικό, που μας εντυπωσίασε με τη μελωδία της, ενώ και οι υπόλοιποι
συντελεστές, μας μετέφεραν πραγματικούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Ενδιαφέρουσα και αναδημιουργική εμπειρία για ένα κοινό όχι αναγκαστικά
εθισμένο στο είδος της όπερας.
Περιμένουμε τη συνέχεια.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ