«ΤΟ ΤΡΕΝΤΥ ΘΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ» των ΣΤΑΜΑΤΗ ΦΑΣΟΥΛΗ, Κοσμά Βίδου,
Βαγγέλη Νάση, Παντελή Καναράκη, στο ΘΕΑΤΡΟ « ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ»
Είμαι λάτρης της Επιθεώρησης. Κυρίως της μετεξέλιξής της από τα μέσα της
δεκαετίας του 1970 και του 1980. Αυτήν που ειρωνευόταν πρώτα τον εαυτόν της
και μετά τα τεκταινόμενα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Που έδειχνε με
μεγενθυτικό φακό όχι τόσο τα ανθρώπινα ελαττώματα και τους αντίστοιχους
τύπους, όσο τις κοινωνικές και πολιτικές παθολογίες. Δηλαδή την επιθεώρηση
όπως την πρόσφερε στη γενιά μου πρώτος και καλύτερος ο Σταμάτης Φασουλής.
Μια επιθεώρηση που την υπερασπίζονταν μόνο πρωταγωνιστές, και κυρίως
ηθοποιοί διανοούμενοι (με την «καλή έννοια» που θα έλεγε και ο Λαζόπουλος)
. Που μας έκαναν να στραβοκοιτάμε και ν’ αμφιβάλλουμε ακόμα και γι αυτά που
αγαπούσαμε ή υπερασπιζόμασταν πολιτικά. Η εικόνα της Ελλάδας
αναποδογυρισμένη.
Ετσι προσήλθα στο «Δημήτρης Χορν» όλο κρυφή ελπίδα ότι κάτι τέτοια,
θαυμαστά και καινούργια θα μας είχε ετοιμάσει ο Στ. Φασουλής και οι άλλοι.
Ότι δεν θα ξανάπεφτα πάνω στο τηλεοπτικό χιούμορ που ευδοκιμεί στις πέριξ
του Ψυρρή νέες σκηνές.
Φευ!!!
Πέρα από μικρές λάμψεις πυγολαμπίδας όπως το «αντιεπιθεωρησιακό» αλλά άκρως
ανθρώπινο «Πάτρα – Λβιβ –Πορτσμουθ» από μια τρυφερή Εφη Παπαθανασίου που
αγνόησε τα επιθεωρησιακά κόλπα και προχώρησε σ’ έναν εσωτερικό μονόλογο,
την απολαυστική Ελένη Καστάνη που ήταν η μόνη που μπορούσε να δώσει
υπόσταση σε ρηχά νούμερα και κάποιες σπίθες που πέταγε κατά καιρούς ο ίδιος
ο Στ. Φασουλής (ώστε να νοσταλγούμε τα παλιά και περασμένα), όλο το άλλο
θέαμα δεν είχε καν λόγο ύπαρξης.
Μόνο για να μας θυμίζει το «πού είσαι νιότη πούδειχνες πως θα γινόμουν
άλλος».
ΑΘΗΝΑ 29-1-07
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ