ΛΕΝΑΣ ΔΙΒΑΝΗ «Η ΩΡΑΙΑ ΘΥΜΩΜΕΝΗ»
ΣΤΟ ΑΜΑΞΟΣΤΟΙΧΙΑ – ΘΕΑΤΡΟ
«ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ»
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΤΑΤΙΑΝΑΣ ΛΙΓΑΡΗ
Εχω μια έντονη βιωματική σχέση με τα τρένα, μιας και ως κόρη
σιδηροδρομικού, ήταν το μόνιμο μέσον μεταφοράς όλης της οικογένειας για
πολλά χρόνια. Ακόμα και σήμερα όταν βλέπω τρένο, μια μυρουδιά από καμμένα
λάδια μηχανής ανακατωμένη με πετρέλαιο, έρχεται στα ρουθούνια μου. Ισως γι
αυτό άργησα να επισκεφτώ την αμαξοστοιχία – θέατρο που εμπνεύστηκε και
υλοποίησε η Τατιάνα Λίγαρη. Η αλήθεια είναι πως ανάμεσα στους χώρους που
την τελευταία εικοσαετία μετατράπηκαν σε αίθουσες θεάτρου (βιομηχανικά
κτήρια, παλιές αποθήκες, νεοκλασσικά, μαγαζιά ισογείου πολυκατοικιών ),
βρήκα την ιδέα της αμαξοστοιχίας μέσα στο φυσικό της χώρο, (έναν
εγκαταλελειμμένο σταθμό με τους αφημένους συρμούς, τις ράγες, το χαλίκι
ενδιάμεσα κλπ), ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, παρά τα αντικειμενικά προβλήματα
που αυτή παρουσιάζει, όπως για παράδειγμα το στενόμακρο χώρο. Πάντως τρένο
σημαίνει ταξίδι και από το θέατρο ενδόμυχα περιμένουμε κάπου να μας
ταξιδέψει.
Ένα μαγικό ταξίδι είναι και η παράσταση της «Ωραίας θυμωμένης». Της
κοπέλλας που διαρκώς περιμένει τον πρίγκιπα που δεν έρχεται, ή που όταν
έρθει, δεν διαφέρει και πολύ από τον βάτραχο του αντίστοιχου παραμυθιού.
Το κείμενο της Λένας Διβάνη αποτέλεσε τη βάση για ένα μιούζικαλ με τέσσερις
πρωταγωνιστές και με θέμα τις σύγχρονες σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Κείμενο με χιούμορ και γλυκόπικρη διάθεση που σκιαγραφεί με εντιμότητα και
ρεαλισμό το ναρκοθετημένο πεδίο αυτών των σχέσεων, ευτυχώς χωρίς
κοινοτοπίες. Σε μια εποχή που οι ρόλοι ανδρών και γυναικών
επανακαθορίζονται αναγκαστικά, ενώ η ψυχική προσαρμογή σ’ αυτούς αργεί,
όπως συμβαίνει πάντα στις μεταβατικές εποχές, το αίτημα για ισότητα των δύο
φύλων αποκτά νέα χαρακτηριστικά, ενώ οι παλιές ανάγκες, τα κλισέ και οι
προλήψεις, καιροφυλακτούν στο κάθε βήμα του νέου ζευγαριού. Πάνω από 30
χρόνια έχουν περάσει από την σεξουαλική επανάσταση και είκοσι από την
αλλαγή του οικογενειακού δικαίου στην Ελλάδα. Τα παλιά φαντάσματα όμως όλο
και εμφανίζονται. Τελικά «γεννιέσαι γυναίκα ή γίνεσαι»; Μήπως δεν είχε
δίκιο η Simone de Beauvoir;
Η παράσταση είναι δροσερή και ανάλαφρη, παρά το βαρύ της θέμα. Τα τέσσερα
νέα παιδιά, η Βασιλική Ανδρίτσου, η Φαίδρα Δρούκα, η Βιβή Κόκκα και ο
Σπύρος Περδίου, χόρεψαν, τραγούδησαν, ερμήνευσαν, αυτοσχεδίασαν, με νεανική
ζωντάνια, μέτρο και ευφρόσυνη διάθεση τους πολλαπλούς και εναλλασσόμενους
ρόλους τους, συνοδευόμενα από μια ζωντανή και παιγνιδιάρα ορχήστρα, που μας
κράτησαν όλους σε εγρήγορση και άμεση επαφή. Σ΄αυτό συνετέλεσε φυσικά η
σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη, η σκηνογραφία χώρου της Λέας Κούση, τα
κοστούμια της Ντόρας Λελούδα, η μουσική του Μηνά Αλεξιάδη , οι στίχοι του
Αρη Δαβαράκη, οι χορογραφίες της Νατάσας Ζούκα και η φωτισμοί του Σάκη
Μπιρμπίλη.
ΑΘΗΝΑ 23-2-04
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ