«Ψυχή στο δρόμο» από το 2ο Φεστιβάλ θεάτρου του δρόμου και ένα εκτός των
τειχών θέαμα για τα εργατικά ατυχήματα
Τη μελαγχολία του φθινοπώρου προσπαθούν να ξορκίσουν τα θεατρικά δρώμενα
της πόλης, σαν μια προθέρμανση για μια ζορισμένη χειμερινή θεατρική
περίοδο που αρχίζει οσονούπω. Μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση, το 2ο Φεστιβάλ
θεάτρου του δρόμου που διοργάνωσε βασικά ο Δήμος της Αθήνας (ίσως οι
επικείμενες εκλογές έσωσαν για φέτος το εγχείρημα) από τις 30 Σεπτεμβρίου
έως 5 ζωντάνεψε το παλιό κέντρο και το συνέδεσε με μια παράδοση των
ευρωπαϊκών πρωτευουσών, μια παρέμβαση στον εσωτερικό αστικό ιστό. Με τίτλο
«Ψυχή στο δρόμο» έκφραση από την πάροδο των Βακχών του Ευριπίδη, 40 ομάδες
από την Ελλάδα και το εξωτερικό κάλεσαν τους Αθηναίους να βιώσουν την πόλη
σαν μια θεατρική αναπαράσταση.
Την Κυριακή το βράδυ με παρέσυρε ο ρυθμός των βραζιλιάνικων κρουστών από
την ομάδα Quilambo στο Μοναστηράκι, ανεβαίνοντας στην Πλ. Καπνικαρέας
χαμογέλασα με τον Καραγκιόζη Κουνιέρη από το Θίασο Σκιών Μοσχάτου και με
κέρδισαν τα «Ανάπηρα Μοντέλα» του Studio Υποκριτικής «Ακης Δαβής» μπροστά
στα κλειστά μαγαζιά της Ερμού, δίπλα σε ακριβές βιτρίνες αλλά και
κατεβασμένα ρολά.
Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στον ατμοσφαιρικό χώρο της Σχολής Καλών
Τεχνών στην Πειραιώς, ανάμεσα στα υποφωτισμένα κτήρια και τα γκράφιτι των
τοίχων, παρακολούθησα την παράσταση για τα εργατικά ατυχήματα που
σκηνοθέτησε αλλά και συνέλαβε ως ιδέα η Ελενα Πατρικίου.
Η γνωστή καθηγήτρια προσπαθεί να επαναφέρει την «αγκιτάτσια προπαγκάντα»
των αρχών του 20ου αιώνα που άνθισε κυρίως στη Ρωσία και τη Γερμανία, στους
σύγχρονους καιρούς της κρίσης. Με θέμα της τα εργατικά ατυχήματα, το θάνατο
και την αναπηρία, έστησε ένα μικρό θέαμα στηριζόμενο στην επανάληψη των
ονομάτων των παθόντων εργατών , των υπαίτιων εργοδοτών, των τόπων των
ατυχημάτων, θέλοντας να αντικαταστήσει την ανωνυμία των αριθμών με τα
πραγματικά πρόσωπα. Ερασιτέχνες και επαγγελματίες ηθοποιοί, έστησαν έναν
χορό θανάτου στις σκαλωσιές, προσκαλώντας το κοινό ν’ ακολουθήσει την
πορεία τους (χορογραφία του Παναγιώτη Ανδρονίδη).
Το ενδιαφέρον της επινόησης ήταν η χρήση της ποντιακής εκδοχής του
«Γεφυριού της Αρτας» ως συμβολική γέφυρα ενός ιστορικά διαχρονικού
φαινομένου. Μόνον που στις προκαπιταλιστικές κοινωνίες «Ούτ’ ορφανό, ούτε
φτωχό. Ούτ’ απ’ τα ξένα ξένον» λέει το τραγούδι, το τίμημα θα το καταβάλλει
αυτός που περισσότερο κερδίζει. Αντίθετα στα χρόνια της καπιταλιστικής
ολοκλήρωσης το τίμημα και το αίμα θα το πληρώσουν, οι αδύναμοι, οι
μετανάστες και οι φτωχοί.
Το στοίχημα αισθητικό και πολιτικό παραμένει προκλητικό για τέτοια
εγχειρήματα, γεγονός που θεωρώ πως θα μας απασχολήσει περισσότερο στο άμεσο
μέλλον.
ΑΘΗΝΑ 6-10-10
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ