ΣΤΗ ΓΑΔΑ
Το μικρό της smart λες και πήγαινε μόνο του στη Μεσογείων, αυτή σα να έλειπε, μην αναγνωρίζοντας ούτε τον τόπο, ούτε τον χώρο, ούτε τον χρόνο, ούτε την συνθήκη.
Γιατί βρισκόταν Φλεβάρη μήνα με ένα παγωμένο ψιλόβροχο να γυαλίζει την άσφαλτο, να θαμπώνει τα τζάμια και να στέλνει τους μικροαστούς στα σπίτια τους, στο μικρό της χαριτωμένο αυτοκινητάκι κι έτρεχε προς μία κατεύθυνση που ποτέ της δεν είχε πάρει άλλη φορά;
Τί την έστελνε στη ΓΑΔΑ της Λεωφόρου Αλεξάνδρας;
Αυτή θα έπρεπε τώρα να ήταν καθισμένη δίπλα στο τζάκι της , εκεί στα Βόρεια Προάστια, να πίνει ένα ποτήρι chardonnay, ν’ ανάψει κι ένα mentol, να χαζέψει το laptop της, καινούργιο απόκτημα μαζί με το ίντερνετ στο σπίτι.
Αντ’ αυτού το μυαλό της παίρνει δρόμους ασύνταχτους, γυρνάει σε σοκάκια μυστικά, δικά της, που φωτίζονται παράξενα από το κόκκινο, το πράσινο, ή το πορτοκαλί χρώμα των φαναριών και τις διαγραμμίσεις των δρόμων.
Εκείνο το τηλέφωνο «Κυρία …..είστε η κυρία….η μητέρα του Φαίδωνα;- μα ναι, τί θέλετε, ποιος είστε; Τί συμβαίνει;»
Εκείνα τα δευτερόλεπτα μέχρι να συνεννοηθεί με την άγνωστη φωνή, να καταλάβει πως ο γιός της δεν είχε πάθει τίποτα , τουλάχιστον σωματικά, φάνηκαν αιώνας και έκανε τα μηνίγγια της να χτυπούν σα να επρόκειτο σε λίγο να εκραγεί ο εγκέφαλός της.
΄Ενιωθε τα σωθικά της να ανακατεύονται , μια ζαλάδα τη μετέτρεπε σα βάρκα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, δηλαδή μια γενναία κρίση πανικού την πολιορκούσε.
Ένα σήμα από το υποσυνείδητο της τόνισε πως «δεν είναι ώρα για τέτοια», ο σύζυγος έλειπε, από τη μια αυτό την ανακούφισε, από την άλλη γνώριζε πως έπρεπε αυτή, τώρα, μόνη της , να «τρέξει».
Το μικρό της, ο Φαίδωνας, το τιγράκι της, ο «μαμάκιας», όπως τον ειρωνευόταν ο πατέρας του, ο «μονόχνοτος» όλο πάνω στα κομπιούτερ, αυτός, ο ντυμένος πάντα στα μαύρα, με το παιδικό του τσουλούφι να πετάει ατίθασο και μια κίνηση του κάτω χείλους να το φυσάει προς τα πάνω, μια λατρεμένη κίνηση του γιού της, η πόρτα του δωματίου του πάντα κλειστή και το σήμα danger να συνοδεύει το σκίτσο που σηματοδοτούσε τη ραδιενέργεια και ένα stop, απαγόρευε την είσοδο, «εις καθένα μη έχοντα εργασία».
΄Αλλοτε με τα μικρόφωνα στ’ αυτιά, άλλοτε τέρμα η μουσική να σαρώνει το δωμάτιο, σκληρό hip hop, άγνωστα γι αυτήν ονόματα, άγνωστοι ήχοι, άγνωστοι στίχοι.
Και ναι φυσικά, όταν έλειπε, μπήκε στο δωμάτιο μαζί με έναν τεχνικό κομπιούτερ, ήθελε να δει, να ελέγξει, τι βλέπει, τί ακούει το μικρό της.
Όχι από αδιακρισία, αλλά από φόβο.
Ρώτησε και ψυχολόγο, έκλεισε συνεδρίες, μόνον γι αυτήν βέβαια, ο σύζυγος λέει, δε χρειαζόταν ξένους να του μάθουν πώς να φέρεται στο παιδί του.
Εφηβεία. Είναι φυσικό να θέλει να αυτονομηθεί , της είπε, μόνο προσέχετε για ουσίες. Οι παρέες του, ποιές είναι; Πού συχνάζουν; Στο σχολείο πώς τα πάει;
-Ξέρετε γιατρέ μου το παιδί έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Είναι πολύ καλός στα μαθηματικά και το κομπιούτερ και στη μουσική. Δυσκολεύεται στην έκφραση και στους φίλους. Είναι κάπως απομονωμένο το παιδί. Και με τα κορίτσια και με τ’ αγόρια. Δυσκολεύεται. Νιώθει να μην τον καταλαβαίνουν. Και ο αθλητισμός δεν του αρέσει. Είναι όμως πολύ καλός στο σκάκι.
Αυτά τα τραγούδια και τα video που παρακολουθεί, πολύ σκληρά, βίαια.
-Δείχνει να απολαμβάνει τη βία;
-Όχι, όχι… Άλλωστε δεν προμοτάρουν τη βία . Αντίθετα…Δείχνουν τη σύγχρονη βία της πόλης και μιλάνε για τον άνθρωπο και την ατομική του επιβίωση μέσα σ’ αυτές τις άφιλες πόλεις. Ακάλυπτοι πολυκατοικιών, νύχτα , σκοτάδι και ξαφνικά φωτίζεται ένα μικρό διαμέρισμα. Ένας άνδρας βγαίνει στο μπαλκόνι σα μαύρη σκιά και καπνίζει.
Θα τα έλεγα κάπως ποιητικά όλα αυτά τα βίντεο.
Μαύροι ράπερς, αμερικάνοι, με χρώματα και σώματα παράταιρα, φώτα, μια εξπρεσιονιστική εικόνα της πραγματικότητας.
Στην αρχή για να πω την αλήθεια μου ακουγόταν σα θόρυβος όλα αυτό. Και τα φώτα με ζάλιζαν.
΄Αρχισα όμως να τα παρακολουθώ πιο συχνά και λίγο – λίγο , πώς να το πω, με συνεπήραν κι εμένα κάπως.
Οι στίχοι στα ελληνικά συγκροτήματα, κυρίως οι Active Member , ήταν εξαιρετικοί. Τον κατάλαβα καλύτερα το γιό μου μέσα από αυτά που άκουγε:
«Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
Θα μείνω εδώ δεν έχω πού να κρυφτώ
Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες
Δεν προλαβαίνω ούτε καν να σκεφτώ
Γι αυτό σου λέω είναι βαριά τιμωρία
Να θέλει η νιότη σου να τρέξει μπροστά
Πείσε την πρώτα ότι δεν κάνει αγγαρεία
Κι ύστερα τράβα απ’ αυτήν χωριστά»
Τρομεροί στίχοι, τί να λέμε τώρα!
΄Αρχισα να μαθαίνω καινούργια ονόματα, άγνωστα σε μένα και τον κύκλο μου ακόμα και από την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο.
Κάποιος ΛΕΞ, από τη Θεσσαλονίκη, με τα συγκροτήματα «Βορειοανατολικοί και Ανάποδα» έκανε σαματά με σκληρά hip-hop και rap κομμάτια. «Και πολύ underground» καμάρωνε ο Φαίδωνας.
Ο γιός μου θεωρούσε τον εαυτόν του ως ένα από τα «παιδιά του παγετού». Κι όμως ένιωθα ότι ζεσταινόταν η ψυχούλα του με κάτι τέτοια.
Εγώ γελούσα με τα ονόματα των συγκροτημάτων, μου φαινόντουσαν τόσο παιδικά και πάντως καθόλου τρομακτικά όπως θα ήθελαν τα ίδια τα παιδιά.
«Καταχθόνιος και Υποχθόνιος, Εισβολέας και Μηδενιστής, Ζωντανοί – Νεκροί και Αρτέμης/Ευθύμης και Στίχοι-μα και Ζήνων»…
Πάθαινε κατά καιρούς εμμονή με μία μπάντα.
Τον τελευταίο καιρό ήταν το «Live Your Life” κάποιας T.I. ft. Rihanna
Όλοι οι στρατιώτες μου εκεί στο Ιράκ
Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να είστε ευγνώμονες για τη ζωή που αποκτήσατε, ξέρετε;
—— και πιο κάτω:
Θα γίνεις, ένα λαμπρό αστέρι
Με φανταχτερά ρούχα και φανταχτερά αυτοκίνητα
Και μετά θα δεις, θα πας μακριά
Γιατί όλοι ξέρουν, ακριβώς ποιος είσαι
(Rihanna, ας το καταλάβουμε)
Ζήσε λοιπόν τη ζωή σου (ΑΥΥ!)
Κυνηγάς σταθερά αυτό το χαρτί
Απλά ζήσε τη ζωή σου
Ζήσε λοιπόν τη ζωή σου (AYY!) – Ayyy ayyy ayyy
– Κυνηγάς σταθερά αυτό το χαρτί
– Απλά ζήσε τη ζωή σου (OHH!) – Ayyy ayyy ayyy
Είμαι το αντίθετο του μετριοπαθούς, άψογα γυαλισμένος με
το πνεύμα ενός φασαριόζου και την έπαρση ενός κολεγιόπαιδου
Αλλεργικός στην απομίμηση, αμερόληπτος στην πολιτική
Ευδιάκριτος, αλλά και πάλι θα αρπάξω έναν αράπη από το γιακά γρήγορα
Όποιος έχει προβλήματα με τις πωλήσεις δίσκων του απλά φώναξε Συμβουλή Αν
αυτό δεν λειτουργήσει και όλα τα άλλα αποτύχουν, τότε γυρίστε και ακολουθήστε Συμβουλή Έχω
αγάπη για το παιχνίδι, αλλά δεν είμαι ερωτευμένος με όλα αυτά
Θα μπορούσα να κάνω χωρίς τη φήμη, και οι ράπερ στις μέρες μας είναι κωμωδία
Το hootin’ and the hollerin’, μπρος-πίσω με το arguin’Από
πού είσαι, ποιος ξέρεις, τι φτιάχνεις και τι είδους αυτοκίνητο είσαι
Φαίνεται σαν να έχασες τα μάτια σου τι είναι σημαντικό όταν καταθέτεις
τις επιταγές στον τραπεζικό σου λογαριασμό, και βγήκες από τη φτώχεια
Οι αξίες σου είναι μια αταξία, Δίνοντας φρικτές προτεραιότητες
Δυσαρεστημένος με τα πλούτη γιατί είσαι τσαντισμένος φτωχός ηθικά
Αγνοώντας όλες τις προηγούμενες συμβουλές και προειδοποιώντας
Και είμαστε δυνατοί γεμάτοι από τον εαυτό μας ξαφνικά, έτσι δεν είναι;