AYTH ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ…
Τέσσερις θεατρικές μορφές σε μονολόγους του Jean Cocteau από τη θεατρική
ομάδα ALTERA PARS
Σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου
και
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ
Εργο του Τζων Πήκοκ από τη θεατρική ομάδα FUGA σε σκηνοθεσία Αναστασίας
Παπαστάθη στο θέατρο ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ
Οι θεατρικές ομάδες όπως γράφαμε και στο προηγούμενο σημείωμά μας,
προκειμένου να υπάρξουν μέσα στο κορεσμένο θεατρικό τοπίο της πόλης μας
,προσπαθούν να δώσουν ένα ιδιαίτερο στίγμα στην παρουσία τους, κυρίως με τα
κείμενα που συνοδεύουν το πρόγραμμά τους. Η ιστορία είναι παλιά και πρέπει
να αναγνωρίσουμε ότι πολύ λίγες θεατρικές ομάδες (τουλάχιστον αυτές που
γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά) επιβεβαίωσαν μέσα στο χρόνο της διαδρομής τους
τα ίδια τους τα κείμενα. Κι όχι αναγκαστικά λόγω κακής πρόθεσης αλλά των
άτεγκτων νόμων της αγοράς. Όμως συνολικά από την παρουσία τους το θέατρο
βγήκε κερδισμένο, παρότι γνωστές θεατρικές ομάδες διαλύθηκαν και οι
ανταγωνισμοί έβαλαν λουκέτο σε θέατρα την ώρα μάλιστα της ακμής τους. Κι
αυτό γιατί στο θέατρο, την πιο συλλογική μορφή τέχνης, συμβαίνει κάτι
μαγικό. Τίποτε δεν πάει χαμένο. Τίποτε δεν περνάει στην ανυπαρξία, παρότι
είναι η πιο εφήμερη τέχνη, παρότι η αυλαία σαρώνει στο τράβηγμά της κάθε
εικόνα.
Η ομάδα Altera pars πρωτοσυστήθηκε στο κοινό μόλις το φετινό χειμώνα με το
Handbag του Mark Ravenhill, στον καινούργιο χώρο που δημιούργησε,
μετατρέποντας ένα παλιό συνεργείο στο Βοτανικό σε σύγχρονο καλαίσθητο και
λειτουργικό θέατρο.
Σκοπός της ομάδας, όπως γράφουν οι ίδιοι, είναι να φωτιστεί η «άλλη πλευρά»
ιδεών, εικόνων, γεγονότων, συναισθημάτων. Και ακόμα περισσότερο «να
συμβάλλουν στην ανάπτυξη και εξέλιξη του καλλιτεχνικού και πολιτιστικού
γίγνεσθαι του τόπου μας». Στόχοι υψηλοί που μόνο το μέλλον μπορεί ν’
αποτελέσει κριτή τους.
Πάντως οι μονόλογοι του Jean Cocteau (Στο πανηγύρι, Η ανθρώπινη φωνή, Η
ψεύτρα, Το φάντασμα) που παρακολουθήσαμε, είχαν αισθητική συνοχή, η
σκηνοθεσία προσπάθησε ν’ αφαιρέσει την πατίνα του χρόνου και να τα
παραδώσει στο κοινό με σύγχρονη ματιά και σ’ αυτό βοήθησαν πολύ τα
«σκληρά» σκηνικά του Μάνου Σγουρού. Η Μίνα Χειμώνα υπερβατική στο
Πανηγύρι, απέδωσε Την ανθρώπινη φωνή με ερμηνευτική σταθερότητα και
συναισθηματική εξωστρέφεια. Δυνατή παρουσία η Ιωάννα Σταβάρα.
Οι στόχοι της ομάδας Fuga παρουσιάζονται περισσότερο προσωπικοί. Η
Αναστασία Παπαστάθη, η Γεωργία Ζώη και ο Γιάννης Χαρμπάτσης συναντήθηκαν
για να ψάξουν απαντήσεις σε αρχαία ερωτήματα του τύπου «Γιατί κάνουμε
θέατρο», «Εχει λόγο ύπαρξης αυτό που κάνουμε», «Υπάρχει δυνατότητα
επιλογής»κλπ.
Πίσω απ’ αυτά διακρίνει κανείς την αγωνία του ηθοποιού για την ίδια του την
ύπαρξη κι έτσι το εγχείρημα έχει μια αξία από μόνο του.
Το έργο του Πήκοκ που διάλεξαν για την πρώτη τους εμφάνιση, ακολουθεί τη
φόρμα του ψυχολογικού δράματος, δημιουργεί κλίμα αγωνίας και διαθέτει
σασπένς. Θυμίζει αναγκαστικά την ιστορία της Ηλέκτρας και του Ορέστη, σε
μια βέβαια σύγχρονη εκδοχή όπου το κακό εμφανίζεται απόλυτο και σαρώνει τα
πάντα.
Μια φροντισμένη παραγωγή εκ των ενόντων, όπου η σκηνοθεσία της Παπαστάθη
ακολούθησε ηθελημένα αργούς ρυθμούς, κόντρα στη ταχύτητα του κειμένου και
της δράσης, προφανώς για να επισημάνει θεατρικά τις ψυχολογικές
διακυμάνσεις των ηρώων.
20-5-03