ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΑΩΝ
«ENA ΚΟΥΚΛΟΣΠΙΤΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΡΑ»
Το κλασσικό θεατρικό έργο του ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΨΕΝ σε μια ανατρεπτική σκηνοθεσία
του 35ντάχρονου AM LEHNINER PLATZ
O νεαρός σκηνοθέτης Τόμας Οστερμάϊερ– διευθυντής από το 1999 του περίφημου
βερολινέζικου θεάτρου της SCHAUBUHNE – δεν αρκέστηκε σε έναν, κατά τα
ειωθότα, «εκσυγχρονισμό» του κλασσικού κειμένου, αλλά προχώρησε σε μια
πρωτόγνωρη εκτόξευσή του στο παρόν, θέτοντας το ερώτημα «ποια θα μπορούσε
να ήταν η Νόρα του καιρού μας». Στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του
20ου, αρκούσε το απλό άνοιγμα της εξώθυρας του μεσοαστικού «κουκλόσπιτου»
και η έξοδός της στον πραγματικό κόσμο για να διαγραφεί μια αισιόδοξη άποψη
του Γυναικείου χειραφετημένου μέλλοντος.
Σήμερα όμως; Στην εποχή των απολύτως εμπορευματοποιημένων σχέσεων, με τις
γυναίκες να παίρνουν σχεδόν επί ίσοις όροις μέρος στο παιγνίδι, τι μέλλον
μπορεί να έχει μια παλιομοδίτικη γυναίκα που υπερεπένδυσε συναισθηματικά
στο σύζυγο;
Που η κατάρρευση του ονείρου, δηλαδή η προδοσία, δεν παρασύρει μόνο το
κομμάτι «γάμος» της ζωής της αλλά ακυρώνει συνολικά την ίδια ως οντότητα;
Αν η εγκατάλειψη της συζυγικής παστάδας στα χρόνια του Ιψεν, ισοδυναμούσε
με κοινωνικό θάνατο, σήμερα που η έξωθεν βία έχει παρεισφύσει εντός της
οικογενειακής στέγης και έχει σαρώσει το εσωτερικό ψυχικό τοπίο των
ανθρώπων, μόνον ο πραγματικός φόνος του άλλου που ενσαρκώνει την
πραγματοποίηση της ματαίωσης μπορεί να ισορροπήσει φαντασιωτικά την
ακυρωμένη γυναίκα.
Ο σκηνοθέτης μας στροβίλισε κυριολεκτικά στην άβυσσο μαζί με το κυκλικά
κινούμενο χάι τεκ κουκλόσπιτο ένός ζευγαριού σύγχρονων γιάππυδων, φτάνοντας
τον ρεαλισμό στα άκρα του, σαν ένα εξπρεσσιονιστικό φιλμ νουάρ, ή θρήλερ.
Ολη η σύγχρονη ποπ κουλτούρα αναπαράγεται εικαστικά, μουσικά και
ερμηνευτικά (με την υπέροχη Αν Τίσμερ – Νόρα να υποδύεται μια ματωμένη Λάρα
Γκροφτ) και μόνον ο ετοιμοθάνατος γιατρός, φίλος της οικογένειας,
μασκαρεμένος σαν άγγελος που ξέφυγε από «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ
Βέντερς, τους προειδοποιεί για τον επερχόμενο θάνατο όλων.
Η αρτιότητα της αναπαραγωγής μιας «σύγχρονης φέτας ζωής» επί σκηνής
ξεπέρασε κάθε φαντασία και επαναπροσδιόρισε τα κριτήριά μας όσον αφορά του
τι θεωρούμε πλέον «σύγχρονο θέατρο»