ΘΕΑΤΡΟ ΙΛΙΣΙΑ – ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ
«TAPE» του STEPHEN BELBER
Σε Σκηνοθεσία – Διασκευή ΛΑΓΙΑΣ ΓΙΟΥΡΓΟΥ
Σ’ ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου, τρεις φίλοι από τα παλιά θα συναντηθούν
και θάρθουν αντιμέτωποι με τον ίδιο το χρόνο που διαμόρφωσε τις ζωές τους
μάλλον διαφορετικά απ’ ό,τι πίστευαν τον καιρό που φοιτούσαν στο σχολείο.
Οι παλιοί συμμαθητές, τριαντάρηδες πια, δύο αγόρια και μία κοπέλλα, δεν
είναι πλέον έφηβοι. Ο ένας τους, ο Βινς, αρνείται να μεγαλώσει.
Αδρανοποιημένος ηδονικά στον χρόνο της εφηβείας, ζει περιστασιακά,
μαστουρώνεται για να τη «βρει» και προκαλεί τους άλλους δύο σ’ ένα παιγνίδι
αλήθειας. Ο άλλος , σκηνοθέτης του «ποιοτικού» κινηματογράφου, έχει
υιοθετήσει μια “politikal correct” συμπεριφορά. Προσέρχεται στην συνάντηση
χωρίς να υποψιάζεται την παγίδα που του έχει στήσει ο φίλος του. Μια παλιά
ιστορία από τον καιρό του γυμνάσιου, μια αμφιλεγόμενη ερωτική συνάντηση με
την Εϊμυ, την τρίτη φίλη, εξελίσσεται σε εκβιασμό. Εκβιασμό για να
ομολογήσει την «ανομολόγητη» προ δεκαετίας πράξη του εις βάρος της Εϊμυ.
Οι δύο φίλοι συγκρούονται για τις αξίες και τον τρόπο ζωής που διάλεξε ο
καθένας τους, συγκρούονται όμως κυρίως στο πεδίο των αναμνήσεων. Η μνήμη
τους πάνω στα ίδια γεγονότα διαφοροποιείται. Ο καθένας τους έχει μιαν άλλη
ανάμνηση για τα ίδια πράγματα, κι αυτό το είδος ανάμνησης έχει στηρίξει και
το είδος της προσωπικότητας που διαμόρφωσε. Η αντίληψη τελικά της
πραγματικότητας εξαρτάται από την προσωπική μνήμη, τα κίνητρα, την ατομική
αλήθεια. Λυδία λίθος όπως πάντα είναι μια γυναίκα. Μια κοπέλλα που μαζί της
σχετίστηκαν και οι δύο. Όμως η αντίληψη που έχουν γι’ αυτήν και την σχέση
τους , βρίσκεται πολύ μακριά απ’ ό,τι αυτή αισθάνεται κι έχει εισπράξει. Η
νεαρά βοηθός εισαγγελέα θ’ ανατρέψει το αντρικό τους παιγνίδι, θα
ευνουχίσει την αλήθεια τους, εισάγοντας την θηλυκή εκδοχή της ιστορίας.
Καλογραμμένο , με μία προφορικότητα γραφής που το κάνει ζωντανό και πολύ
σημερινό, το έργο του Μπέλμπερ διαθέτει ρυθμό, χιούμορ που αποδραματοποιεί
τις καταστάσεις και ανατρεπτική λογική. Χαρακτηριστικά δηλαδή που
προσιδιάζουν σε νέους ανθρώπους. Πράγματι η νεανική ομάδα που έσμιξε στο
θέατρο Ιλίσια, έκανε μια θαυμάσια επιλογή.
Η Λάγια Γιούργου με περισσότερο κινηματογραφικές περγαμηνές, καθοδήγησε
επιδέξεια την παράσταση σαν ένα ζωντανό δρώμενο δωματίου. Με
«κινηματογραφικό» ρεαλισμό έφερε τη σύγκρουση των ηρώων στη σκηνή αλλά και
στην πλατεία.
Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος εξελίσσεται σ’ έναν πολύ ευαίσθητο ερμηνευτή.
Ευαίσθητο, με την έννοια ότι συλλαμβάνει τις αποχρώσεις του ρόλου και
παίζει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Ηταν στ’ αλήθεια απολαυστικός στο ρόλο
του Βινς κυριαρχώντας στη σκηνή. Καλός και ο Κώστας Κάππας, αν και νομίζω
ότι επιβεβαιώνει ένα δεδομένο προφίλ (του καλού, μαλακού παιδιού) που δεν
τον ωφελεί μακροπρόθεσμα.
Η Γωγώ Μπρέμπου τέλος, άψογη στο ρόλο της Εϊμυ, με την έννοια ότι
χρησιμοποιεί όπως πρέπει το φιλικό της φυζίκ, για να κάνει την έκπληξη και
ν’ ανατρέψει τα δεδομένα.
ΑΘΗΝΑ 24-3-04
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ