Λουίτζι Πιραντέλλο «ΕΡΡΙΚΟΣ Δ’» σε Μετάφραση, Διασκευή και Σκηνοθεσία
Δημήτρη Μαυρίκιου
Σκηνικά – Κοστούμια Διονύσης Φωτόπουλος
Για το σκηνοθέτη το έργο αυτό, είναι η συνέχεια της σκηνικής εργασίας του
που ξεκίνησε με τα «εξι πρόσωπα ζητουν συγγραφέα» . Εργασία που καλύπτει
τόσο τα εκφραστικά μέσα, και τα θεατρικά εργαλεία, όσο και το φιλοσοφικό
ζήτημα που αναδεικνύει το έργο και αφορά στα πρόσωπα και τα προσωπεία, τις
μεταμορφώσεις και τις μάσκες της ανθρώπινης ύπαρξης. Ειδικώτερα
διερευνώνται τα όρια της «τρέλας» και της λογικής, από μία καθαρά
ψυχαναλυτική θέση, ως ένα ψυχοδραματικό πείραμα, με μια καλλιτεχνική
ενάργεια που εντυπωσιάζει για την εποχή του.
Ο σκηνοθέτης διασκέυασε το κείμενο, παρεμβάλλοντας ως δραματικό πρόσωπο
την Αντονιέττα, σύζυγο του συγγραφέα που έπασχε από μανιοκατάθλιψη και
πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της σε κλινική, με την Αλέκα Παίζη να
εμφανίζεται συγκλονιστική, ως εξαϋλωμένος άγγελος , ήδη φευγάτος από τα
γήινα δεινά του χρόνου και του τόπου «κι όμως ακόμα εδώ».
Με την συνδημιουργία του Διονύση Φωτόπουλου, φτιάχτηκε ένας σκηνικός χώρος
επικών διαστάσεων σαν σκηνή εποχής από την κινηματογραφία του Μπ.
Μπερτολούτσι, με ταμπλώ βιβάν και πορταίτα ύψιστης αισθητικής και σκηνικής
εικονογραφίας. Με την επικουρία δυνατής μουσικής (Στάθης Σκουρόπουλος),
έμοιαζε σαν αστραπή που σκίζει για κλάσματα του δευτερολέπτου έναν σκοτεινό
ουρανό .
Ο Νίκος Καραθάνος (ΕρρικόςΔ’) επιβεβαίωσε τα τεράστια αποθέματα σκηνικής
ενέργειας και σωματικής ετοιμότητας που διαθέτει, σε αντίθεση με τις
φωνητική του γκάμα και την εκφορά του λόγου που υπολείπεται.
Ο Γιάννης Βογιατζής σε άλλη μία από τις σπάνιες εμφανίσεις του μας μάγεψε
με την ευγενική του ερμηνευτική προσέγγιση παλιών καιρών.
ΑΘΗΝΑ 4-12-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ