«Η ΚΑΣΕΤΑ» της Λούλας Αναγνωστάκη
από το Νέο Ελληνικό Θέατρο
σε σκηνοθεσία Γιώργου Αρμένη
Είναι πολύ ενδιαφέρον να ξαναβλέπεις τα πρόσωπα της «Κασέτας» στη σκηνή του
θεάτρου 20 χρόνια μετά την πρώτη παρουσία τους. Να τα ξαναδιαβάζεις
έχοντας ήδη γνωρίσει τους επόμενους «συγγενείς» τους, κυρίως τα πρόσωπα του
«ήχου του όπλου» (1987) και φυσικά του τελευταίου της έργου «Σ’ εσάς που με
ακούτε». Γιατί αυτά τα τελευταία προϋποθέτουν τα πρώτα. Στην Αναγνωστάκη
υπάρχουν κοινοί τόποι. Όχι τόσο όσον αφορά στα θέματα, αλλά στα πεδία
διερεύνησης. Σ’ όλα της τα έργα αντιδιαστέλλει το άκρως προσωπικό με το
συλλογικό, τα πρόσωπά της διακατέχονται από μια αγωνία υπέρβασης,
ονειρεύονται την έξοδο. Το άτομο βαθειά ραγισμένο εσωτερικά, βιώνει την
αντίφαση ανάμεσα στην ανάγκη του για κοινωνική προσαρμογή, και επικοινωνία
με τους άλλους και την υπαρξιακή του ανάγκη για απόλυτη ελευθερία. Η
συγγραφέας χρησιμοποιεί με εμμονή κοινά δραματουργικά εργαλεία, κασέτες,
μαγνητόφωνα, ιαχές του δρόμου που εισβάλλουν στο σπίτι.
Υπάρχει επίσης ο κοινός τόπος του ξενιτεμού (εσωτερινή ή εξωτερική
μετανάστευση), η νοσταλγία και ο ιδιωτικός χώρος –σπίτι που λειτουργεί ως
κέλυφος-καταφύγιο, ή χώρος πνιγμού, μια αρχαιτυπική μητέρα και το πλαίσιο
της οικογένειας, ένα ανεξέλεγκτο γεγονός βίας που θ’ ανατρέψει τις
τρεμάμενες ισορροπίες και ιδίως ο ήχος του όπλου, σημάδι τρόμου και
διαχεόμενης βίας. Στην «κασσέτα» ο ήχος του όπλου ειδικώτερα σηματοδοτεί
την πράξη ως άρνηση, την αυτοχειρία ως πράξη ύστατης αντίστασης, ενώ στο
«εσείς που με ακούτε» γίνεται ωμή πράξη βίας και ο θάνατος, ένας τυχαίος
θάνατος . Επί μία εικοσαετία τα πρόσωπα της Αναγνωστάκη ζητούν ν΄ακουστούν,
αφήνουν μηνύματα, σχεδόν κραυγάζουν σε μια προσπάθεια ύστατης επιβίωσης.
Μοσχοχωρίτου Ολγα
Αθήνα 19-3-03
,,,,,,,,,,