“ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΙΣΜΑΪΛΟΒΑ
Η ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΒΕΘ ΤΟΥ ΜΤΣΕΝΣΚ
Θεατρική διασκευή της νουβέλας του Νικολάι Λέσκοφ και του λιμπρέτου της
όπερας του Ντμίτρι Σοστακόβιτς από τη Μάρθα Φριντζήλα
Η νουβέλα του Λεσκόφ παραπέμπει σε κείνα τα σκοτεινά παραμύθια του 19ου
αιώνα, όπου υπό τη βαρειά σκια της θρησκευτικής τιμωρίας, καταραμένα
κοριτσόπουλα διαπράττουν στιγερά εγκλήματα λόγω ερωτικού πάθους.
Η Κατερίνα Ισμαήλοβα εγκλωβισμένη από μικρή σε έναν άχαρο γάμο, θα
διεκδικήσει τη χαρά μέσα από τον έρωτα του εργάτη εραστή της και θα ανοίξει
έτσι έναν κύκλο αίματος που θα οδηγήσει και την ίδια στον αφανισμό. Πολλών
ειδών προσεγγίσεις μπορεί να γίνουν πάνω σ’ αυτό τον κοινόχρηστο μύθο.
Ψυχολογικές, κοινωνιολογικές, θρησκευτικές κλπ.
Η Φριτζήλα όμως το είδε ως κατ εξοχήν θεατρικό υλικό και στοίχημα
δραματοποίησης χωρίς ρεαλιστικά στηρίγματα.
Ετσι έστησε μια στυλιζαρισμένη παράσταση στην οποία κυριαρχεί η
αναπαράσταση της αφήγησης και η αποδόμηση του δράματος.
Με στοίχημα λοιπόν την παραστατικότητα, όταν η σκέψη(οι ενοχές κλπ)
βασανίζει την ηρωίδα, εμείς βλέπουμε το κεφάλι της να τινάζεται σαν κάποιος
να το χτυπάει, ο αφηγητής την καθοδηγεί στις κινήσεις της, όλοι οι
ηθοποιοί παριστάνουν τους ρόλους και τα συναισθήματα των ηρώων, τα
τραγούδια και η μουσική αναλαμβάνουν τους συνδετικούς κρίκους καθώς και την
επιτομή των γεγονότων.
Η Κατερίνα Ισμαήλοβα ενεργεί με παιδική σκληρότητα, χωρίς συνείδηση άρα και
φόβο. Σαν όλα τα κακοποιημένα παιδιά που δεν ενηλικιώνονται ποτέ, η
Κατερίνα δεν θα ωριμάσει ως γυναίκα, παραμένει παιδική, σχεδόν αθώα.
Η σκηνοθετική άποψη υπηρετήθηκε απόλυτα από τους Λαέρτη Μαλκότση, Γιώργο
Φριντζήλα, Δέσποινα Αναστασόγλου και πρωτίστως από την Μαρία Κεχαγιόγλου
που ενσωμάτωσε στην «Κατερίνα» της όλα τα παραπάνω.
ΑΘΗΝΑ 14-1-08
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ