«ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΟΜΠΛΕ ΠΑΤΙΝΙΑ»
κωμωδία τριών ημερών
υπό ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΣΙΩΛΗ, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο
Θέατρο του Νέου Κόσμου
Ο κινηματογραφιστής Σταύρος Τσιώλης, αυτός ο υπέροχος καλλιτέχνης που
λατρεύει τις γυναίκες , είναι ο μόνος άλλωστε που τις παρακάλεσε να μην
κλαίνε, μας ξάφνιασε ευχάριστα με το πρώτο του θεατρικό έργο.
Αυτός ο επαρχιώτης καλαμπουρτζής από την Τρίπολη, επιμένει να ανακαλύπτει
ακόμα και σήμερα αυθαιντικά ψυχικά τοπία, βγαλμένα από πραγματικούς, δηλαδή
ποιητικούς στην ουσία τους ανθρώπους.
Σ’ ένα πάρκο, με πλάτη την οθόνη ενός θερινού σινεμά , τη μουσική των
διερχόμενων αυτοκινήτων στη διαπασών και τις φωνές νεαρών ζευγαριών να
χαλούν τον κόσμο, τέσσσερις άνδρες θα συναντηθούν τυχαία, θα συνομιλήσουν
τυχαία και θ’ ανταλλάξουν τυχαία τις απόψεις τους για τον έρωτα, τη ζωή, το
χρόνο και το θάνατο.
Ο Αργύρης προσκολλημένος στην μητέρα του, προσπαθεί να μάθει πώς μπορεί να
χρησιμοποιήσει τα πατίνια που απέκτησε πολύ αργά στη ζωή του, ένας
μεσήλικας θέλει με τη συζήτηση να εκτονώσει το άγχος του για την μοιραία
ανδρική του κάμψη, ένας τριανταπεντάρης βρίσκεται εγκλωβισμένος με μια
παιδική ρόδα στο χέρι, άλλοθι ικανό για να μείνει για πάντα αδρανής κι ένας
υπέροχος λαϊκός τύπος βγαλμένος λες από τον κόσμο του Κεχαϊδη, θα
αμπελοσοφήσει για όλο το σύμπαν προκειμένου να πουλήσει ένα ρολόι.
Χιούμορ, αυτοσαρκασμός, τρυφερότητα και μια μελαγχολία για το πεπερασμένο
της ύπαρξης, μα πάνω απ’ όλα ο έρωτας για το θυλικό σαν αντίβαρο στο
θάνατο, αυτά είναι τα ακριβά υλικά του.
Ο Τσιώλης μοιάζει να συνομιλεί την ίδια στιγμή με το Μπέκετ και τον
Κεχαϊδη.
Η παράσταση σκηνοθετημένη από τον Θεοδωρόπουλο με μια νότα φευγάτου
ρεαλισμού, υπηρετήθηκε από τις πολύ καλές ερμηνείες του Λαέρτη Μαλκότση,
Χρήστου Στέριογλου, Γιώργου Νινιού και λιγότερο του Παντελή Δεντάκη.
ΑΘΗΝΑ 17-4-06
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ