ΡΟΜΕΟ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ : Η τρίτη μνήμη
Μια παράσταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού
Στο Θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ
Επανερχόμαστε στη δουλειά του Theseum the Ensemble και παρακολουθούμε με
ενδιαφέρον την εξέλιξη της φετινής του θεματικής ενότητας A year of
documents (Σε πραγματικό χρόνο), γιατί δεν πρόκειται για μια ακόμα σκηνή με
απλώς εναλασσόμενο ρεπερτόριο, αλλά έχουμε την αίσθηση ότι παίρνουμε μέρος
σε ένα πείραμα που μας ακουμπά στο πλαίσιο μιας διαφορετικής θεατρικής
εμπειρίας.
Και εξηγούμαστε:
Στους «Δημόσιους Χώρους» που είδαμε τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, μας
ωθούσε ν’ ακουμπήσουμε το βλέμμα μας στην πόλη και στον άλλον, με τρόπο
ώστε να δούμε πραγματικά ό,τι μας περιβάλλει. Να βιώσουμε , ν’ ακουμπήσουμε
τη ζωή, να μην την προσπερνάμε. Παράλληλα αναζητείτο η συμμετοχή του κοινού
στα δρώμενα.
Στο «Ρομέο και Ιουλιέττα», το αίτημα είναι πιο περιορισμένο και έτσι πιο
συγκεκριμένο, επομένως εξετάζεται σε μεγαλύτερο βάθος, διερευνούνται πιο
σύνθετες παράμεροι. Το θέμα είναι αιώνιο και αφορά στον έρωτα. Στον έρωτα
όπως μας εμφανίζεται σήμερα. Δηλαδή ως αφόρητη μοναξιά. Μακριά από την
ρωμαντική, αθώα και πρωτογενή του μορφή. Τη μορφή του Ρομέου και της
Ιουλιέτας. Αλλά ομοίως και ως έλλειμμα.
Στην παράσταση, από τη μια παρακολουθούμε τη διαδικασία της αναπαράστασης
και από την άλλη καλούμαστε εμείς οι θεατές να προσεγγίσουμε τον ποιητικό
λόγο του Σαίξπηρ σε αντιπαράθεση με τις πραγματικές εμπειρίες των ηθοποιών
– προσώπων αλλά και του εαυτού μας.
Ετσι η ιστορία, ή μάλλον η αφήγηση της ιστορίας, μας οδηγεί να ξαναδούμε το
αυτονόητο που μ’ αυτόν τον τρόπο παύει να λειτουργεί ως τέτοιο, δηλαδή
μηχανιστικά, επιστρέφοντας σε μια πιο αυθαιντική μορφή ανάμνησης.
Κι όπως λέει και η ομάδα «το ζήτημα όπως πάντα, είναι να εξαναγκάσουμε τις
ιστορίες που ξέρουμε να μιλήσουν για τις ιστορίες που δεν ξέρουμε».
Η ιδέα και η σκηνοθεσία του ΜαρμαρΙνού μου φάνηκε ότι λειτούργησε, παρότι
κάποιες στιγμές αισθάνθηκα ότι η σκηνή φλυαρούσε.
Παρ’ολη τη σχετική αμηχανία της αίθουσας, υπήρξαν σκηνές που προκαλούσαν
πραγματική συγκίνηση όπως η σκηνή του δηλητήριου με την Ηλέκτρα Νικολούζου
στο ρόλο της Ιουλιέτας. Κάποιος αφηγείται τη σκηνή και η ηθοποιός μπαίνει
στο ρόλο και σταδιακά κι εμείς συμμετέχουμε στην αγωνία της. Την αγωνία
ενός κοριτσιού μπρος στην εικόνα του θανάτου. Κάποιος αφηγείται και κάποιος
παριστά.
Ο Μαρμαρινός απέσπασε σκηνές, λόγια, εικόνες, από το κείμενο του Σαίξπηρ
και τις «πέταξε» επί σκηνές να λειτουργήσουν σ’ ένα πλαίσιο έξω από το
έργο, αλλά μέσα στο πλαίσιο της δικής μας ζωής.
Αξίζει να σημειώσουμε τους ηθοποιούς που προσπαθούν να μην παίζουν «ρόλους»
επί σκηνής. Είναι οι Ρένα Ανδρεαδάκη, Γιώργος Βαλαής, Βασίλης Καραμπούλας,
Ηλέκτρα Νικολούζου, Δήμητρα Παραχρήστου, Αγγελική Παπούλια και Χρήστος
Πασσαλής, αν και νομίζω ότι τελικά μπαινοβγαίνουν από το ρόλο στο πρόσωπο,
που κι αυτό εκείνη τη στιγμή δεν μπορεί παρά να υποδύεται το αληθινό
πρόσωπο. Γιατί δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη σκηνική ψευδαίσθηση. Ο,τι
παρουσιαστεί επάνω στη σκηνή αυτόματα παίζει στο παιγνίδι της
θεατρικότητας, άρα και της ψευδαίσθησης. Δεν είναι κακό αυτό. Οι μεγάλες
αλήθειες παίζουν κι έτσι.
ΑΘΗΝΑ 28-1-04
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ