Ο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ του ΜΟΛΙΕΡΟΥ στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ
Σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη, μουσική Μιχάλη Χριστοδουλίδη και
σκηνικά-κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ
Είναι γενικά αναγνωρισμένο ότι οι ήρωες του Μολιέρου έφτασαν ζωντανοί έως
εμάς γιατί ο συγγραφέας κατόρθωσε να τους δομήσει με τέτοιον τρόπο, ώστε να
επιβιώνουν ξέχωρα από το ασφυχτικό πλαίσιο της εποχής που τους γέννησε,
παρά το γεγονός ότι εκείνη την κοινωνία αρχικά σκόπευαν. Κυρίως δε, έδωσε
τη δυνατότητα στους επόμενους, μέσα από την διαδικασία του γκροτέσκου να
αναπροσαρμόζουν αυτή τη δομή στο κάθε φορά καινούργιο ιστορικό πλαίσιο,
φέρνοντάς τους φρέσκους στη σκηνή των θεάτρων μας. Δηλαδή σε κάθε
καινούργιο ανέβασμα του Μολιέρου το στοίχημα δεν αφορά στον συγγραφέα αλλά
το σκηνοθέτη και τους άλλους συντελεστές της παράστασης.
Ο Φιλάργυρος δεν έχει την τελειότητα του Ταρτούφου και την άρτια ψυχολογική
διερεύνηση του Μισάνθρωπου, όμως αγαπήθηκε από το κοινό γιατί το κωμικό του
εύρημα ,το ελάττωμα της τσιγκουνιάς, (ως Εξηνταβελώνης μεταφράσθηκε από τον
Κων. Οικονόμου) ήταν αποδεκτό ως κοινωνικά απαράδεκτο, επισείοντας τον
γενικό χλευασμό.
Ο Εύης Γαβριηλίδης αντιμετώπισε «ομοιοπαθητικά» το γερασμένο έργο. Ητοι
προτίμησε να του αφήσει την πατίνα του χρόνου και να παίξει με τα εξωτερικά
κωμικά του στοιχεία. Ετσι χρησιμοποίησε την παλιά μετάφραση του Γιώργη
Σημηριώτη και είδε το έργο σα κωμικοαισθηματική οπερέττα.
Εκείνη που υπηρέτησε το έργο σωστά με σκωπτικότητα και οπερεττικό
αυτοσαρκασμό αλλά και φωνητική και ερμηνευτική αρτιότητα, ήταν η Μαριάνθη
Σοντάκη στο ρόλο της Λίζας. Ο Αλέξανδρος Μυλωνάς ήταν μεν απολαυτικός
Αρπαγκόν αλλά στο γνωστό του «κλασσικό» ερμηνευτικό πλαίσιο.
Γενικά η παράσταση παρά την κομψότητά της, δεν είδε με καινούργιο αισθητικό
μάτι το έργο, ούτε το εξαργύρωσε με σύγχρονη επιταγή, όπως θα μπορούσε να
είναι το αιτούμενο.