ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ «ΒΑΤΡΑ-Χ», σε μετάφραση Νίκου Χαραλαμπόπουλου και Διασκευή-
Σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη
Από σύμπτωση παρακολούθησα την παράσταση των ΒΑΤΡΑ-Χ μόλις την περασμένη
εβδομάδα στο θέατρο του Αττικού Αλσους . Δεν προσήλθα στο θέατρο «αθώα»
εφόσον γνώριζα καλά τα δημοσιεύματα, τους λιβέλλους της επίσημης κριτικής,
τα δηλητηριώδη σχόλια των δημοσιογράφων. Ακόμα και τις «απεγνωσμένες»
πολλές φορές απαντήσεις του δημιουργού τους.
Χωρίς δε ενοχή δηλώνω εξ αρχής ότι την παράσταση την απόλαυσα και γέλασα με
την καρδιά μου.
Και εξηγούμαι γιατί.
Θυμάστε που στο Λύκειο βάζαμε μουστάκια στο πορτραίτο της Μαντώς
Μαυρογένους που περιείχε το σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας;
Δεν εκτιμούσαμε τους ήρωες του 1821 ή βγάζαμε απλώς γλώσσα στη βαρεμάρα του
μαθήματος; Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως ίσχυε το δεύερο.
Ε, λοιπόν αυτό κάνει και ο Δημήτρης Λυγνάδης.
Αποκαθηλώνει όχι τον Αριστοφάνη και τους κλασσικούς (που και γνωρίζει καλά
και αυτοί τον έχουν διαμορφώσει ως καλλιτέχνη) αλλά τη γερασμένη μυθολογία
των ιερών τεράτων με τα οποία μεγαλώσαμε και τα οποία δήθεν μας θέτουν
κάποιο εις το διηνεκές ακαδημαϊκό μέτρο της σύγχρονης αναπαράστασης των
έργων του μεγάλου κωμικού. Το κάνει ιδιοφυώς και κανείς δεν μπορεί να το
αγνοήσει αυτό.
Υπήρξαν σκηνές μεγάλης ποιητικής θεατρικότητας όπως αυτή της αναπαράστασης
των ερωτικών χορικών του Ευρυπίδη, σκηνές αριστοφανικά κωμικές όπως η
«αγροτική Ηλέκτρα» που παρέπεμπε στη σκηνοθεσία του Κώστα Τσιάνου της
δεκαετίας του ’80 και άλλες ων ουκ έστιν αριθμός.
Αν υπήρχε ένα πρόβλημα ήταν ακριβώς αυτό. Ο σκηνοθέτης ξεχύλιζε από ιδέες
και βάρυνε το αποτέλσμα. Ατυχής στιγμή ήταν πράγματι και η είσοδος στη
σκηνή του Γιώργου Μαρίνου με το κακοχωνεμένο play back. Αλλά έως εκεί.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ