“I Love U”, μία σύνθεση κειμένων της Λούλας Αναγνωστάκη, σε Σκηνοθεσία –
μουσική σύνθεση Σταμάτη Κραουνάκη, στο Ιδρυμα Μιχάλη Κακογιάνη
Το κλίμα στον τρίτο όροφο του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάνης», στο μπαρ
«Open House”, είναι χαλαρό και ζεστό. Ο Σταμάτης Κραουνάκης στέκεται
μπροστά από το πιάνο του, καπνίζει ασταμάτητα και δοκιμάζει μουσικές. Ένα
μικρό βάθρο ως πασαρέλα, με μια μεγάλη μπεζέρα στο βάθος, ορίζει κάπως το
θεατρικό χώρο. Ξαφνιαζόμαστε ευχάριστα και περνάμε ακόμα καλύτερα όταν ένας
ευγενικός σερβιτόρος μας παίρνει παραγγελία. Κάθε σοβαροφάνεια έχει χαθεί.
Σε λίγο η Ελένη Ουζουνίδου εισβάλλει στο χώρο με ένα μειδίαμα (που θυμίζει
Τζοκόντα).
Και την έκπληξη διαδέχεται η συγκίνηση.
Οσο η παράσταση, που αποτελεί μία σύνθεση κειμένων (Σταμάτης Κραουνάκης –
Αλεξάνδρα Παντελάκη) με τη συνεργασία της ίδιας της συγγραφέως ( την
βάφτισε κιόλας), ξεδιπλώνεται, νιώθει κανείς πως συντέθηκε ως μία
παρτιτούρα ερμηνείας για την ίδια την Ουζουνίδου .
Παρότι τα επί μέρους συστατικά της αποκολλήθηκαν από τα έργα «Σ’ εσάς που
με ακούτε», «Αντόνιο ή το μήνυμα», «Η πόλη», «Διαμάντια και μπλουζ», «Ο
ήχος του όπλου» και ολόκληρο το έργο «Ο ουρανός κατακόκκινος», η σύνθεση
τελικά δημιούργησε ένα νέο έργο.
Καθώς αρχίζουν να εναλλάσσονται τα γυναικεία πρόσωπα της Αναγνωστάκη και να
αναδεικνύουν πλευρές της φύσης της, καθώς βυθιζόμαστε στο συγγραφικό της
σύμπαν, ξαφνικά διαισθανόμαστε ότι όλα αυτά τα πρόσωπα, με το σαρκασμό
τους, την απελπισία τους, τη δύναμη της επιβίωσης και της εξέγερσής τους,
είναι όλα μα όλα πλευρές του ψυχισμού της ίδιας της συγγραφέως. Αυτή η
σύνθεση δηλαδή, σα να μας αποκάλυψε το μυστικό εργαστήριο επεξεργασίας της
ίδιας της Αναγνωστάκη.
Η Ελένη Ουζουνίδου εξελίσσεται σε μια σημαντική ερμηνεύτρια. Την εντοπίσαμε
στον «Κοινό λόγο» του Θεοδωρόπουλου και το επιβεβαίωσε η ίδια με αυτήν την
μοναδική της προσέγγιση στα πολλαπλά πρόσωπα ή προσωπεία της Λούλας
Αναγνωστάκη, βγάζοντας για λίγο τα μαύρα της γυαλιά.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ