LA COMMUNE GRECQUE σε Δραματουργική επεξεργασία Λουίζας Αρκουμανέα και
Σκηνοθεσία Σάκη Παπακωνσταντίνου, στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών
Εχει πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς μία καλλιτεχνική ομάδα με
συντελεστές ως επί τω πλείστον νέους ανθρώπους να θέτουν στο θεατρικό
μικροσκόπιο τις πιθανότητες μιας εξέγερσης.
Να επιστρέφουν στο μέλλον μέσα από τις επαναστάσεις του παρελθόντος και να
προσπαθούν να φανταστούν με ποιους όρους θα συνέβαινε μια εξέγερση στην
Αθήνα του 2012.
Με θεατρικά μέσα η αναπαράστασή της θέτει και πάλι τα παλιά ερωτήματα.
Ουτοπία ή πραγματικότητα;
Η δυναμική της θα εξαντληθεί όταν εκτονωθεί η οργή;
Βασισμένη στην ταινία «La Commune (Paris, 1871), διερευνά εάν υπάρχει χώρος
για επανάσταση μέσα στη σύγχρονη κοινωνία του θεάματος ή μήπως κι αυτή
λειτουργεί ως θέαμα για τον εαυτόν της και ο διάλογος δεν αφορά στην ίδια
την κοινωνία και τη δυνατότητα ανατροπής της πολιτικής εξουσίας και της
κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
Όλα στο τέλος θα καταλήξουν στην επαναφορά των παλιών καταστάσεων ή υπάρχει
η δυνατότητα ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου;
Στην αχανή παλιά αποθήκη εκδηλώνεται θεατρικά το μεγάλο συμβάν.
Οι «από κάτω» ξεσηκώνονται. Οι «από πάνω» είναι σίγοιροι πως στο τέλος όλα
θα μείνουν ίδια.
Οι «από κάτω» διαδηλώνουν, φωνάζουν, οργανώνονται σε λαϊκές συνελεύσεις,
αντιμετωπίζουν τη βία και την καταστολή.
Αλλά κυρίως εκφράζουν τον πόνο και την οργή τους.
«Θέλουμε δουλειά… Πεινάμε…Θέλουμε να είμαστε αξιοπρεπείς…Ελεύθεροι…Να
αποφασίζουμε για τη ζωή μας…Δεν αντέχουμε άλλο. Αρκετά!.. Θέλουμε να
ζήσουμε»». Ξανά και ξανά τα ίδια λόγια. Τα ίδια αιτήματα από τους χρόνους
της Παρισινής Κομμούνας, έως το Σύνταγμα του 2011.
Με αιχμή την εγκατάλειψη της κυρίας από την υπηρέτρια, του κυρίου από τον
υπηρέτη του, αλλοδαπό ή έλληνα, επιχειρείται η ανάδειξη της χειραφέτησης
του δούλου από τον αφέντη όχι ως ατομική εξέγερση αλλά στο πλαίσιο του
συλλογικού.
Δύο ρεπόρτερ κυκλοφορούν ανάμεσά τους καταγράφοντας τα αιτήματα των
εξαθλιωμένων ενώ αντιμετωπίζουν τη δυσπιστία τους «θα τα δείξετε αυτά τα
πλάνα;»
«Δελτία ειδήσεων» παρεμβαίνουν στη σκηνική δράση παρουσιάζοντας την
κυρίαρχη εκδοχή.
Θραύσματα και μονόλογοι, ο Μαρξ, η Λούξεμπουργκ, οι «Δώδεκα Πίθηκοι», το
πνεύμα της Κομμούνας και του Γουότκινς, σουρεαλιστικά μανιφέστα, φωνές που
τείνουν να ενωθούν και να απλωθούν στην Αθήνα του αύριο.
Η παράσταση μου φάνηκε σα μια συμβολή στη συζήτηση για την Ελλάδα της
Μεγάλης Κρίσης. Κάπως ακατέργαστη και θορυβώδης, ίσως της έλειπε το
ραφινάρισμα και μια καλύτερη επεξεργασία των θεατρικών της μέσων, ακόμα και
αξιοποίησή τους (μουσική, video, κλπ) αλλά ήταν δυναμική, αιχμηρή και δε
μάσαγε τα λόγια της.
Αυτή η προσπάθεια για ένα θέατρο σημερινό, που αρθρώνει μια κάποια αφήγηση,
αφήνοντας κατά μέρος τον κατακερματισμό της πραγματικότητας από το
μεταμοντέρνο θέατρο, μου φάνηκε ελπιδοφόρα ως έναυσμα για ένα καινούργιο
εξωστρεφές θεατρικό γίγνεσθαι.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ