« LATE NIGHT» από την Θεατρική Ομάδα «Blitz” στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Από το «Cinemascope”, “Guns, Guns, Guns”, ακόμα και τον «Δον Κιχώτη» έως το
τελευταίο τους «Late night”, οι Βlitz μοιάζουν να μας αφηγούνται την ίδια
ιστορία: το άτομο ακινητοποιημένο ανάμεσα στα ερείπια και το χάος της
μεγάλης Ιστορίας, με το τέλος των μεγάλων Ιδεολογιών αλλά και των
οικονομικών συστημάτων. Το άτομο στη μέγγενη ενός επαναλαμβανόμενου μεγάλου
Πολέμου, μιας επαναλαμβανόμενης Μεγάλης Κρίσης.
Ένα τεράστιο ιστορικό μίξερ αλέθει τα μεγάλα ρεύματα του 20ου αιώνα. Το
τέλος της Ιστορίας κατά Φουκουγιάμα, μετατρέπεται σε ένα ατελείωτο τέλος
που σφραγίζει την πρώτη δεκαετία του 21ου.
Μία εσχατολογική προσέγγιση, με τον άνθρωπο να μην μπορεί να ολοκληρώσει το
νόημα μίας φράσης, να μην κατέχει ακόμα το εργαλείο μιας κάποιας
αποκωδικοποίησης.
«Το μεταδραματικό θέατρο» που υπηρετούν, με τη φόρμα του αποσπασματικού
λόγου, των κομματιασμένων εικόνων, της επαναφοράς μιας μνήμης που
καταγράφει τα συναισθηματικά ισοδύναμα αλλά που δεν οδηγεί στο «όλον»,
δηλαδή μια αφήγηση που να νοηματοδοτεί την Ιστορία, μοιάζει να εξυπηρετεί
ακριβώς την παραπάνω διάσπαση αντίληψης.
Αργά τη νύχτα, τρία ζευγάρια σε ένα παρακμιακό “ballroom”, εν μέσω
ερειπίων, ενώ μαίνεται ένας πανευρωπαϊκός πόλεμος, χορεύουν συνέχεια, ενώ
μία φωνή δίνει εντολές. Διακόπτουν για να αφηγηθούν μια προσωπική ιστορία
ο καθένας, να εκφράσουν την ανάγκη τους για έρωτα και αγάπη, αλλά είναι
ανίκανοι να δημιουργήσουν σχέσεις συνύπαρξης.
Μια περίεργη χοροεσπερίδα, εικονοποιημένη με αναφορές στις ταινίες του
David Lynch, του Τζον Κασσαβέτη, του Bunuel αλλά και την κεντρική ιδέα του
Poitier στο «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» και χορογραφημένη πάνω σε
έξοχα βαλς αλλά και Bach ακόμα και μουσικές των 60’s και 70’s.
Θεωρώ ότι η δημιουργική αυτή ομάδα (Γιώργος Βαλαής, Αγγελική Παπούλια,
Χρήστος Πασσαλής) με την τελευταία τους θεατρική προσέγγιση, έφτασε στα
όριά της και από άποψη φόρμας αλλά και περιεχομένου, την βασική ιδέα που
αναφέραμε στην αρχή. Δεν αρκεί πλέον η εικονοποίηση του χάους, η έκφραση
του ίδιου του κοινωνικού κατακερματισμού με κατακερματισμένα υλικά. Η
έκπληξη παύει να υφίσταται όταν μετατρέπεται σε δεδομένη.
Αλλωστε και το κίνημα του devised theater γενικά, έχει μπροστά του την
πρόκληση της σύνθεσης και όχι πια την αποδόμηση.
ΟΛΓΑ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ