«Love, love, love», του Μάικ Μπάρτλετ, σε Σκηνοθεσία της Μ. Κάλμπαρη στο
Θέατρο Τέχνης
Τον Μπάρτλετ πρωτογνωρίσαμε από την παράσταση του θεατρικού του έργου
“Cock” στο θέατρο «Θησείον» το 2011, σε μία ευφάνταστη σκηνοθεσία της
Κατερίνας Ευαγγελάτου.
Την ίδια χρονιά το έργο του «Love, love, love», ανακηρύχτηκε ως το καλύτερο
νέο έργο της χρονιάς στα Theatre awards uk.
Το έργο μέσα από την 45χρονη σχέση ενός ζευγαριού της γενιάς του Μάη του
’68, μιλά για τα παιδιά της, τους σημερινούς 35ντάρηδες.
Αλλά ουσιαστικά ο συγγραφέας αποδέχεται τη θεωρία πως για την κατάρρευση
του κοινωνικού κράτους και των ασφαλιστικών ταμείων, ευθύνεται αυτή
ακριβώς η μεταπολεμική γενιά και τα δικαιώματα που είχε διασφαλίσει για τον
εαυτό της.
Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η δημογραφική έκρηξη που
ακολούθησε ονομάστηκε baby boom. Στη λεγόμενη γενιά των baby boomers η
οποία και σήκωσε το βάρος της ανάπτυξης από το 1950 μέχρι τα τέλη της
10ετίας του ’90 ανήκουν κατά κύριο λόγο οι γεννηθέντες μεταξύ του 1946 και
του 1964, δηλαδή οι άνθρωποι που ήδη έχουν συνταξιοδοτηθεί την τελευταία
10ετία είτε συνταξιοδοτούνται ακόμη και σήμερα και έχουν θεμελιωμένα
συνταξιοδοτικά δικαιώματα, σε αντίθεση με τους σημερινούς νέους της μεγάλης
ύφεσης.
Το θέμα του, «πιασάρικο» ως προς την συγκυρία και την πανευρωπαϊκή
διαπίστωση πως η σημερινή οικονομική κρίση αναδεικνύει μία γενιά που για
πρώτη φορά μεταπολεμικά, καλείται να ζήσει «χειρότερα από τους γονείς της»,
ο συγγραφέας το διαχειρίστηκε ακριβώς αναδεικνύοντας μια τέτοια οπτική, ως
ένα καινούργιο «χάσμα γενεών», μία προδοσία δηλαδή των παλιότερων ως προς
τους επόμενους.
Η Μ. Κάλμπαρη είχε την ωραία σκηνοθετική ιδέα να το παρουσιάσει ως ένα
ξέφρενο πάρτι που έστησε 45 χρόνια πριν, αυτή ακριβώς η περίφημη γενιά του
’68, ένα πάρτι που το λογαριασμό του καλείται να πληρώσει η σημερινή γενιά.
Ομολογώ πως δεν γνωρίζω εάν στη διαπραγμάτευση του θέματος η σκηνοθέτης
έβαλε τόσο προσωπικά τη σφραγίδα της ώστε να παρουσιάζεται η γενιά του Μάη
του ’68, ως απλώς ρέμπελη, επιπόλαια, αναξιόπιστη και εγωπαθής, ή είναι
αυτή η ακριβής άποψη του συγγραφέα.
Το σκηνικό της πάρτι όμως, πέραν από τις ωραίες μουσικές (η πρώτη γνωριμία
του ζευγαριού υπό τους ήχους του «all you need is love” των Beetles μοιάζει
ειρωνική θέτοντας το ερώτημα αν όντως η αγάπη είναι αρκετή), εξελίχθηκε
άκομψα και κάπως χοντροκομμένα, με φωνές σύγχυσης και ατελείς ερμηνευτικές
προσεγγίσεις των Διαμαντή Καραναστάση και Αννας Κουτσαφτίκη.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ
15-1-2013