«Δεν μ’ αγαπάς – Μ’ αγαπάς» της Φωτεινής Τσαλίκογλου, σε Σκηνοθεσία Π.
Ζούλια, στο θέατρο Βασιλάκου
Το 2008 κυκλοφόρησε το ομότιτλο βιβλίο με την επιμέλεια της Φωτεινής
Τσαλίκογλου και τον υπότιτλο «Τα παράξενα της μητρικής αγάπης: Τα γράμματα
της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην Μαργαρίτα Καραπάνου».
117 επιστολές που καλύπτουν το διάστημα από τις 28 Ιανουαρίου του 1962 έως
τις 28 Ιουλίου του 1974, που η Μαργαρίτα Λυμπεράκη ζούσε στο Παρίσι. Οι
επιστολές ( της μητέρας – Ρίτας προς την κόρη της Μαργαρίτα και όχι οι
απαντήσεις σ’ αυτές), δε φωτίζουν μόνο την τραυματική σχέση των δύο
γυναικών μέσω της μητρικής παρουσίας – απουσίας, αλλά αντανακλούν
γοητευτικά την ίδια την εποχή που γράφτηκαν, μια δεκαετία (1960-1970) που
ονειρεύτηκε μια διαφορετική εκδοχή ζωής.
Μια ιδιαίτερη σχέση μεταξύ μητέρας και κόρης, και ταυτόχρονα μεταξύ δυο
κορυφαίων εκπροσώπων της ελληνικής πεζογραφίας, αναδύεται μέσα από αυτές
τις επιστολές. Με χιούμορ, ευαισθησία, αγωνίες, τύψεις, σκοτάδια, φως και
έντονους ψυχικούς κραδασμούς, που αφηγούνται και αναπλάθουν μια
συγκλονιστική ιστορία.
Η Μαργαρίτα Καραπάνου θα βιώσει τραυματικά την σχέση με τη μητέρα της, ως
σκιά της θα πορεύεται με την αίσθηση ότι της έκλεβε την ίδια της τη ζωή,
ακόμα και την επανάσταση της νιότης της, ότι τρεφόταν από αυτά που της
ανήκαν. Στο τέλος θα βυθιστεί στη σοβαρή ψυχική νόσο που την ακολούθησε ως
τον θάνατό της. Η ίδια σημείωνε ότι τότε ακριβώς «αγάπησε τη μητέρα της»,
τον καιρό δηλαδή που όντας άρρωστη, εκείνη βρισκόταν συνέχεια δίπλα της. Σα
να κατέφυγε στο έσχατο όπλο, την ασθένεια ,για να την κρατήσει κοντά της.
Ο Π. Ζούλιας «σωματοποίησε» αυτές τις επιστολές, φέρνοντας στο σανίδι
αντιμέτωπες τις δύο γυναίκες, αλλά και τις σκιές τους και το τραύμα τους,
στο φόντο μιας άκρως ενδιαφέρουσας εποχής.
Μοναδικά αντικείμενα επί σκηνής (Αναστασία Αρσένη), ένα τραπέζι – γραφείο,
ένα παραβάν, σκόρπιες βαλίτσες και μια ντουλάπα γεμάτη αντικείμενα από τη
χαμένη παιδικότητα της Μαργαρίτας που δημιουργούσαν ένα φευγάτο τοπίο, μια
αντανάκλαση του μη σταθερού, του ρευστού της ζωής των ηρώων αλλά και του
ψυχισμού τους. Σ’ αυτόν τον χώρο, μια εφιαλτική «Αλίκη στη Χώρα των
Θαυμάτων» και μια Βασίλισσα Μητέρα – Δήμιος, απειλεί τη μικρή Μαργαρίτα.
Αναθέτοντας στη Ρένη Πιττακή, αυτή τη μεγάλη ηθοποιό που δείχνει να
επιβεβαιώνει τον όγκο της ενσαρκώνοντας ρόλους μικρότερους του βεληνεκούς
της, το ρόλο της Λυμπεράκη και στην ευάλωτη, υπερσυναισθηματική Πέγκυ
Τρικαλιώτη το ρόλο της Καραπάνου, ο σκηνοθέτης ευτύχισε να δώσει υπόσταση
σε ένα κείμενο που κινδύνευε από μελοδραματισμό.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ