«Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΙΜΑΙΡΑ» του Μ. Καραγάτση, σε Διασκευή Στρατή Πασχάλη και
Σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, στο Θέατρο «Πορεία»
Aνήκω μάλλον στην κατηγορία των θεατών που παρακολούθησαν από τους
τελευταίους αυτήν την παράσταση που πρωτοανέβηκε τον Ιούλιο του 2014 στο
Φεστιβάλ Αθηνών. Είμαι λάτρης του Καραγάτση, αυτού του φιλελεύθερου αστού
του μεσοπολέμου που στα μυθιστορήματά του, ιδίως στην τριλογία του
«Γιούγκερμαν-Λιάπνιν-Χίμαιρα», φέρει τα σύγχρονά του λογοτεχνικά ρεύματα,
έναν ιδιότυπο ψυχογραφικό ρεαλισμό, με δόσεις φροϋδισμού και τη γυναικεία
λίμπιντο να ταράζει τα νερά του αστικού καθωσπρεπισμού, ταυτόχρονα με την
έγνοια να βρει κι αυτός το νόημα της «ελληνικότητας» με το υπέροχο φως να
κατακαίει τελικά τα πάντα, και τη σχέση της ή την αντίθεσή της με το
ευρωπαϊκό ήθος. Γι αυτό πάντα διερευνά αυτά τα θέματα μέσα από τα μάτια
ενός άλλου, «ξένου», ενός ευρωπαίου.
Πεσιμισμός με ρομαντισμό, κάτω από το μανδύα του κυνισμού, και αδρή
σκιαγράφηση χαρακτήρων, είναι τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν. Εδώ τη
λυδία λίθο των προβληματισμών του συγγραφέα θα αποτελέσει η παρουσία της
Μαρίνας, της Γαλλίδας με το σημαδεμένο τραυματικά θηλυκό της παρελθόν, που
έρχεται να ζήσει το νησί της Ανδρου ερωτευμένη και παντρεμένη με έναν
Ελληνα εφοπλιστή, παθιασμένη με την ελληνική κλασσική παιδεία.
Ο δραματικός αλλά τραχύς τόπος που διεγείρει τις αισθήσεις θα την παρασύρει
σε ένα θανατηφόρο πάθος. Η αγάπη – Χίμαιρα σαν το όνομα του καραβιού που τη
φέρνει στην Ελλάδα, θα της χαρίσει τη μαγεία και τη μοιραία στιγμή που
γινόμαστε παρανάλωμα των επιθυμιών μας.
Ο Τάρλοου οδηγημένος και αυτός από το προσωπικό του στοίχημα με την
ιστορία της οικογένειάς του, ανέλαβε και έφερε άξια εις πέρας αυτό το
μεγάλο εγχείρημα, εντάσσοντας ισάξια τον κινηματογράφο στο θέατρο,
αφηγούμενος την ιστορία σε έναν χορευτικό ρυθμό με μεταφυσικές πινελιές σε
μια ρεαλιστική γενική γραμμή σαν γαλλικό φιλμ νουάρ.
Η μεγάλη επιτυχία ήταν η παρουσία της Αλεξάνδρας Αϊδίνη στο ρόλο της
Μαρίνας, μια αέρινη φιγούρα που η γαλλική της παιδεία, της έδωσε τα εφόδια
να γλιστράει από την μια κουλτούρα στην άλλη, σαν ξωτικό έτοιμο να
παραδοθεί στις φλόγες.
Στατικό και αντίθετο με την υπόλοιπη αισθητική της παράστασης το σκηνικό
της Ελένης Μανωλοπούλου.
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ