«Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΠ» του Σάμουελ Μπέκετ , σε Σκηνοθεσία,
Ερμηνεία, Σκηνογραφία και Σύλληψη Φωτισμού του Ρόμπερτ Ουίλσον από την
«Αττική Πολιτιστική Εταιρεία» στο θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός
Κόσμος»
Ενας τρομερός θόρυβος από βροντές, φωτεινές δέσμες αστραπών που σχίζουν
το χώρο , ήχοι θυέλλης και βροχής που πέφτει ακατάπαυστα πάνω σε τσίγκο,
μια αίσθηση Χιτσκοκικού θρίλερ, σε εισάγουν στον χωροχρόνο του ήρωα του
Μπέκετ και ταυτόχρονα στον κόσμο του Μπομπ Ουίλσον.
Ο εβδομηντάχρονος γέρος που γιορτάζει για άλλη μια φορά τα γενέθλιά του
καταγράφοντας τις σκέψεις του για τον τελευταίο χρόνο της ζωής του σε μια
μαγνητοταινία, ενώ παράλληλα ακούει μιαν άλλη που είχε γράψει πριν τριάντα
χρόνια, χρονιά ακμαιότητας και ματαιοδοξίας , ένα ναρκισσιστικό πλάσμα που
νομίζει ότι ελέγχει τη ζωή του, θα συνειδητοποιήσει ότι τότε έχασε και την
τελευταία πιθανότητα ευτυχίας. Όταν διέκοψε το δεσμό του με μια γυναίκα,
τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, θεωρώντας ότι έτσι απελευθερωνόταν για να
προχωρήσει σε νέες κατακτήσεις, που τελικά δεν ήρθαν ποτέ.
Μια συναισθηματική στραβοβελονιά του μεγάλου φιλοσόφου-θεατρικού συγγραφέα
που ταυτίστηκε με την καταβύθιση στη σκοτεινή άβυσσο της ανθρώπινης ύπαρξης
αλλά και στην εναγώνια αναζήτηση νοηματοδότησής της;
Η αισθητική του Μπομπ Ουίλσον όπως την έχουμε ήδη γνωρίζει ταιριάζει
πράγματι γάντι στην αυστηρή λιτότητα του θεατρικού έργου του Μπέκετ και
στην αναζήτηση μιας κάποιας αρμονίας που να προσδίδει τουλάχιστον αυτή ένα
νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Ετσι το φως, ο χώρος, η κίνηση, η ανυπαρξία χρώματος, μια εικαστική
εγκατάσταση του καλλιτέχνη, φαίνεται να είναι τα εργαλεία μιας κάποιας
δομής του χρόνου, απαραίτητης όταν μιλάμε για την ανθρώπινη κατάσταση.
Ο κατακλυσμός λοιπόν της έναρξης παραπέμπει κατ’ ευθείαν στον κατακλυσμό
του «Τέλους του Παιγνιδιού» όπως και στο βιβλικό κατακλυσμό.
Ο ίδιος ερμηνεύει τον ήρωα με υλικά του Γιαπωνέζικου θεάτρου, σαν νευρωτική
μαριονέτα , με γρυλίσματα και κραυγές που παραπέμπουν σε μια ζωώδη
κατάσταση. Ενας απόλυτος σαρκασμός της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα
και της μνήμης που αποτελεί το κατ’ εξοχήν ανθρώπινο γνώρισμα αναδύεται
μέσα από τον παγωμένο φορμαλισμό της ερμηνείας αλλά και της σκηνικής
εγκατάστασης.
Και αναρωτιέμαι. Γιατί ο σκηνοθέτης είχε την ανάγκη να παροπλίσει αισθητικά
ακόμα και αυτήν την μικρή «παρασπονδία» του Μπέκετ, που τιμάει το
ανθρώπινο έλλογο στοιχείο (την ανάμνηση και τον απολογισμό μιας ζωής που
από μόνος του νοηματοδοτεί την πορεία ζωής) ;
ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ ΟΛΓΑ